Δευτέρα, 08 Ιουλίου 2013 01:20

Η ανατομία του χρέους Featured

Written by 
Rate this item
(3 votes)
  Καθημερινά πλέον βομβαρδιζόμαστε με όλα τα μέσα και από όλα τα μέσα, για τις επαχθείς συνθήκες που δημιούργησε η έξαρση του εξωτερικού μας χρέους.Ενός χρέους που δημιουργήθηκε –από ότι μας λένε οι υπεύθυνοι- από τις αλόγιστες σπατάλες του κρατικού μηχανισμού

από τη φοροδιαφυγή του μεγαλύτερου μέρους του λαού , άλλα και από την κακοδιαχείρηση. Οι παραπάνω καταστάσεις άλλα ιδιαίτερα οι κυβερνητικοί χειρισμοί μόλις προχθές μας οδήγησαν στην ψήφηση της άρσης ασυλίας της χώρας έναντι των δανειστών.Μιας κατάστασης δηλαδή που επέρχεται μόνο μετά από πολεμικές επιχειρήσεις και μάλιστα μετά από ατυχείς πολεμικες συγκρούσεις.

Αυτό που πρέπει να κάνει ο οποιοσδήποτε έχει νόηση , γνώση και επίπεδο είναι να ακολουθήσει τα «ίχνη» του χρήματος των δανείων. Τότε η έρευνα θα μας οδηγήσει στο συμπέρασμα και δε θα είμαστε πλέον έρμαια των τοκογλυφικών επιθέσεων και της προσπάθειας των ντόπιων δοσιλόγων να μας κατηγορήσουν για ότι αυτοί έχουν προκαλέσει στην πραγματικότητα!

Πριν πούμε όμως οτιδήποτε άλλο, χρήσιμο είναι να ξεκινήσουμε με μια διαπίστωση, την οποία στη συνέχεια του κειμένου θα αιτιολογήσουμε. Οι Ευρωπαίοι, που σήμερα μας "μαλώνουν" για τις "σπατάλες" μας, είναι οι κύριοι και αποκλειστικοί υπεύθυνοι για το εξωτερικό μας χρέος. Τα άπειρα χρήματα του εξωτερικού μας χρέους δεν μπήκαν σε κάποια ελληνικά "σεντούκια". Ευρωπαϊκές τράπεζες τα έδωσαν και ευρωπαϊκές εταιρείες τα εισέπραξαν. "Πέρασαν" από την ελληνική οικονομία, αλλά δεν "στάθηκαν" σ' αυτήν. Οι ίδιοι άνθρωποι, που μας τα έδωσαν, ήταν οι ίδιοι που τα ξαναπήραν. Τώρα λοιπόν, που οι Βρυξέλες ζητούν "μέτρα", είναι ευκαιρία να λύσουμε και τις όποιες εκκρεμότητες υπάρχουν μεταξύ μας.

Αν κάποιοι Ευρωπαίοι εξέλαβαν την ευρωπαϊκή ενοποίηση σαν τη μεγάλη ευκαιρία, για να καταφέρουν να κάνουν με χρήματα αυτά τα οποία απέτυχε να κάνει ο Χίτλερ με τα όπλα, κάνουν λάθος και αυτό το λάθος σύντομα θα κληθούν να το πληρώσουν. Ο δήθεν πανικός και οι υστερίες των Βρυξελών αποκαλύπτουν πολιτικές αγωνίες και όχι οικονομικές ανασφάλειες. Ποια είναι η κύρια αγωνία τους; Ότι η σημερινή παγκόσμια οικονομική κρίση θα αποκαλύψει τα εγκλήματά τους. Ότι μετά από έναν "μαραθώνιο" λεηλασίας των ασθενέστερων κρατών από τους ισχυρότερους εταίρους καταλήξαμε στο τελικό αποτέλεσμα, το οποίο ήταν γνωστό εκ των προτέρων, εφόσον είχε εξ' αρχής δρομολογηθεί γι' αυτόν τον λόγο. Περί αυτού πρόκειται. Το αποτέλεσμα των ευρωπαϊκών πολιτικών των Βρυξελών ήταν η "κατάκτηση" των ασθενέστερων εταίρων από τους ισχυρότερους. Τώρα, με τις "υστερίες" κατά της Ελλάδας, απλά χτυπάνε το "σαμάρι" για ν' ακούσει το "γομάρι". Χτυπάνε τον ασθενέστερο, για ν' ακούσουν και οι υπόλοιποι αδύναμοι. Χτυπάνε την Ελλάδα, για ν' "ακούσει" η Ιταλία, η Ισπανία και τα άλλα τα "παιδιά".Τα εξωτερικά χρέη των κρατών κυρίως της Μεσογείου αποκαλύπτουν τη ζοφερή πραγματικότητα για τους λαούς τους. Λεηλατήθηκαν. Και τώρα αυτοί, που τα λεηλάτησαν, φοβούνται τις αντιδράσεις τους. Γι' αυτόν τον λόγο έχουν στήσει μια παράσταση "τρόμου" και ωμού εκβιασμού. Προκειμένου να μην αντιδράσουν, θα επιχειρήσουν να τους τρομοκρατήσουν με την "πτώχευσή" τους.

Η τρομοκράτηση των λαών και των κρατών που λεηλατήθηκαν είναι το ζητούμενο αυτής της πολιτικής. Γιατί; Γιατί θέλουν να μας "πουλήσουν" τον τελικό σχεδιασμό της καταστροφής, χωρίς να υπάρξουν αντιδράσεις. Θέλουν να μας "ρυθμίσουν" "χαριστικά" τα δάνεια και τα χρέη, προκειμένου να είμαστε "ευχαριστημένοι". Προκειμένου να μην αντιδράσουμε για τη λεηλασία. Προκειμένου να μην ψάξουμε να βρούμε ποιοι ευθύνονται πραγματικά για τα υπέρογκα χρέη που "φορτωθήκαμε" και ποιοι επωφελήθηκαν από αυτά. Η Ελλάδα, για παράδειγμα, χρωστάει πάνω από μισό τρις ευρώ στο διεθνές και κυρίως στο ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα.

Πού πήγαν αυτά τα χρήματα; Τα πήραν οι Έλληνες και τα έβαλαν στα σεντούκια τους, λεηλατώντας τους πόρους και βέβαια τον "ιδρώτα" των υπολοίπων Ευρωπαίων; Τα μετέτρεψαν σε επενδύσεις και άρα σήμερα ζουν εξαιτίας των κερδών κεφαλαίων, τα οποία ανήκαν στους υπόλοιπους Ευρωπαίους; Τι έγιναν δηλαδή τα χρήματα των Ελλήνων αλλά και των υπολοίπων Ευρωπαίων, που "επενδύθηκαν" στην Ελλάδα; Τα χρήματα δεν "χάνονται". Τα χρήματα αφήνουν "ίχνη". Από τη στιγμή που οι Έλληνες τα πήραν, κάπου υπάρχουν. Αν δεν τα έχουν οι ίδιοι, αυτό σημαίνει ότι κάποιοι άλλοι τα πήραν για λογαριασμό τους. Αυτό είναι το αντικείμενο του κειμένου. Η αναζήτηση των "ιχνών" του χρήματος. Είναι βέβαιον ότι υπάρχουν "ίχνη". Τόσο μεγάλα ποσά είναι βέβαιον ότι θα έχουν τεράστια "ίχνη".

Θα πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά, για ν' αρχίσουμε το "κυνήγι". Η Ελλάδα και οι Έλληνες, όταν μπήκαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, είχαν μια πολύ συγκεκριμένη περιουσία. Μια περιουσία, η οποία μπορούσε να καταμετρηθεί με πολύ απλό τρόπο. Δεν ήταν αφηρημένη. Υπήρχε η ατομική περιουσία των Ελλήνων και η συλλογική περιουσία των Ελλήνων. Ο λαός των Ελλήνων φημίζονταν εκείνη την εποχή για τις αποταμιεύσεις του. Φημιζόταν για την παθιασμένη προσκόλλησή του στην ακίνητη περιουσία του. Σε μια εποχή ευρωπαϊκής ακμής, κατά την οποία οι ισχυροί ευρωπαϊκοί λαοί "κατανάλωναν" την ακμή τους, οι Έλληνες "αποταμίευαν" με πάθος. Δεν είχαν την πολυτέλεια να αφεθούν στην ασφάλεια ενός συστήματος, που φρόντιζε για τα μέλη του. Αυτά, που έναν Γερμανό του τα "εγγυούταν" το κοινωνικό κράτος της Γερμανίας, για τον Έλληνα ήταν κρυμμένα κάτω από το "μαξιλάρι" του.

Ταυτόχρονα όμως οι Έλληνες, ως λαός, είχαν και μια τεράστια συλλογική περιουσία. Περιουσία, την οποία δεν διέθεταν άλλοι λαοί σε συλλογικό επίπεδο. Περιουσία, η οποία προέκυψε από τις ιδιομορφίες των πολιτικοκοινωνικών δεδομένων που αφορούσαν την Ελλάδα. Περιουσία, που δημιουργήθηκε μέσα από συλλογικές θυσίες. Περιουσία, που σε άλλες χώρες -πολύ ισχυρότερες- ανήκε στη σφαίρα των ιδιωτικών συμφερόντων, εφόσον δεν επιτρέπονταν στα κράτη να κάνουν επενδύσεις σε χώρους οι οποίοι ενδιέφεραν τον ιδιωτικό τομέα. Το αποτέλεσμα ήταν η συλλογική περιουσία του ελληνικού λαού να είναι τεράστια και αμύθητης αξίας.


Εταιρείες-κολοσσοί ανήκαν στους Έλληνες πολίτες. Εταιρείες όπως η ΕΛΠΕ, η ΔΕΗ, ο ΟΤΕ, ο ΟΠΑΠ, η ΕΥΔΑΠ, η ΑΓΕΤ ΗΡΑΚΛΗΣ, η Εθνική Τράπεζα, η Ολυμπιακή, οι οποίες, αν ανήκαν σε ιδιώτες, θα τους καθιστούσαν μεγιστάνες παγκοσμίου βεληνεκούς. Εταιρίες πανάκριβες με κεφάλαιο όλων των τύπων και μορφών. Με άπειρο κεφάλαιο σε ακίνητη περιουσία -που απαιτούσαν οι υποδομές τους- αλλά και με κεφάλαιο σε έμψυχο δυναμικό, με το άρτια εκπαιδευμένο και εξειδικευμένο προσωπικό τους. Τόνους χρήματος είχαν ξοδέψει οι Έλληνες όχι μόνον για να "χτίσουν" αυτές τις εταιρείες, αλλά και για να εκπαιδεύσουν το προσωπικό τους.

Κοντά σ' αυτό το κεφάλαιο υπήρχε και ένα άλλο κεφάλαιο εξίσου μυθικής αξίας. Η Ελλάδα, ως φυσικός χώρος, ήταν πάντα ένα από τα πιο γνωστά "φιλέτα" στον Πλανήτη. Ήταν ένα "οικόπεδο" στη μέση της Μεσογείου. Στη μέση του μέσου της Γης. Ένα ανεκμετάλλευτο "φιλέτο", το οποίο περίμενε ανά πάσα στιγμή να αποδώσει χρυσάφι από την ανάπτυξή του. Ένα "φιλέτο", του οποίου η εκμετάλλευση εκείνη την εποχή ήταν μηδενική και "εκφραζόταν" από τη γριά του rooms to let και από το καμάκι, που αναζητούσε το εύκολο σεξ. Το συλλογικό κεφάλαιο των Ελλήνων, το οποίο αφορούσε την ακίνητη περιουσία του λαού, ήταν τερατωδών διαστάσεων. Το "μαγαζί" ήταν "γωνία" και ανήκε εξ' ολοκλήρου στον ελληνικό λαό. Γι' αυτόν τον λόγο μιλάμε για ιδιομορφία πολιτικοκοινωνικών δεδομένων.

Η σύγχρονη Ελλάδα προερχόταν από "απελευθέρωση" και δεν ήταν η τελική "μετάλλαξη" κάποιου φεουδαρχικού συστήματος, όπως συνέβαινε με άλλα ευρωπαϊκά συστήματα. Δεν ήταν το τελικό αποτέλεσμα μιας δύσκολης "διαπραγμάτευσης" μεταξύ λαού και "γαλαζοαίματων", όπως συνέβαινε με τη Βρετανία, το Βέλγιο, την Ολλανδία ή τη Γερμανία. Τα βουνά, τα δάση ή οι ακτές της δεν ανήκαν σε κάποιους "γαλαζοαίματους". Ανήκαν στον λαό της και ήταν αμύθητης αξίας. Μιας αξίας, η οποία ήταν "ορατή" για εκείνους που έβλεπαν τις οικονομικές εξελίξεις του τότε άμεσου μέλλοντος. Ήταν "ορατό" για τους γνωρίζοντες ότι ο τουρισμός θα γινόταν η βαριά βιομηχανία της επόμενης ημέρας της ευρωπαϊκής ενοποίησης.

Η Ελλάδα μπήκε στην Ευρώπη σαν ένας βαθύπλουτος κληρονόμος. Πανίσχυρη και με όλα τα δεδομένα να μπορούν να λειτουργήσουν υπέρ της. Είχε τεράστιο συλλογικό κεφάλαιο, είχε αποταμιευμένους πόρους και διάθεση να επενδύσει στην ανάπτυξή του. Ταυτόχρονα είχε και ένα άλλο προσόν, που έκανε τη διαδικασία ακόμα πιο εύκολη. Είχε "φθηνά" λειτουργικά. Είχε έναν κρατικό μηχανισμό πολύ "σφικτό" στα έξοδά του, σε βαθμό που να χαρακτηρίζεται "μίζερος". Είχε ανύπαρκτη διαφθορά. Οι κρατικοί υπάλληλοι ήταν από τους χειρότερα αμειβόμενους εργαζόμενους στη χώρα και η διαφθορά τιμωρούνταν σκληρά, με αποτέλεσμα να μην υφίσταται αυτή στον βαθμό που να δημιουργεί κοινωνικό πρόβλημα.

Τι έγινε λοιπόν και μέσα σε λίγες δεκαετίες όλα αυτά άλλαξαν κατά τρόπο τραγικό για τους Έλληνες; Πώς δηλαδή ένας λαός, με "παράδοση" στη συγκέντρωση περιουσιακών στοιχείων, εμφανίζεται "νταντέλα"; Ένας λαός, ο οποίος είχε υπό την κατοχή του δεκάδες τρισεκατομμύρια δραχμές σε καταθέσεις -τα οποία μεταφράζονταν σε δισεκατομμύρια του δολαρίου εκείνης της εποχής-, βρέθηκε να χρωστά άλλα τόσα και με την υπόλοιπη περιουσία του να έχει "χαθεί". Τι απέγινε εκείνο το μυθώθες συλλογικό κεφάλαιο; Πώς ξαφνικά ο ΟΤΕ βρέθηκε υπό γερμανική ιδιοκτησία; Πώς ξαφνικά το μεγάλο λιμάνι της χώρας έχει γίνει κινέζικο και το μεγάλο αεροδρόμιο της χώρας έγινε γερμανικό; Πώς βρέθηκαν πάνω από δύο εκατομμύρια ξένων ατομικών ιδιοκτησιών μέσα σε μια τόσο μικρή χώρα; Πώς κατάφεραν οι πολυεθνικές του τουρισμού ν' αποκτήσουν ιδιοκτησίες "πλακών" χιλιάδων στρεμμάτων πάνω στο "μπαλκόνι" του Αιγαίου;

Γιατί ξαφνικά οι δημόσιοι υπάλληλοι των "τρεις κι εξήντα", που δεν διαφθείρονταν όταν ήταν φτωχοί και είχαν ανάγκη τα χρήματα, άρχισαν να διαφθείρονται όταν έγιναν υψηλόμισθοι προνομιούχοι; Ποιοι εισέπραξαν εκείνα τα χρήματα της διαφθοράς; Καταλαβαίνετε τον λόγο που κάποιοι στην Ευρώπη "φωνάζουν"; Φοβούνται μήπως οι Έλληνες "ξυπνήσουν" και "δουν" αυτά τα οποία δεν πρέπει .Δουν ότι για πέντε δρόμους, μερικές ψηφιακές συνδέσεις και υποβρύχια που "γέρνουν" έχασαν ολόκληρη την πατρίδα τους. Φοβούνται κάποιοι Ευρωπαίοι μην θυμώσουν οι Έλληνες και κάνουν αυτό το οποίο δεν τους συμφέρει. Φοβούνται μην κάνουν καταμέτρηση της ζημιάς και τους αποκαλύψουν. Φοβούνται τον "κερατά" και τώρα τον απειλούν και με "ξυλοδαρμό".

Φοβούνται συγκεκριμένα μήπως ανακαλυφθεί το μέγεθος της απάτης. Η απάτη δημιουργήθηκε πολύ απλά και δοκιμασμένα. Με τον ίδιο τρόπο που η Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ δημιούργησε χρήμα που δεν ανταποκρινόταν σε πραγματική αξία αλλά ήταν όπως λέγεται « πέτσινο». Άνευ αντικρίσματος δηλαδη. Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα δημιούργησε χρήμα άνευ αξίας και το προώθησε στις χώρες στόχους μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

Επειδή όμως η ανάπτυξη γινόταν με πραγματικά και "πέτσινα" χρήματα, ήταν θέμα χρόνου να φανεί το παιχνίδι των τοκογλύφων. Έπρεπε να βρεθεί τρόπος να "εξατμίζεται" το "πέτσινο" χρήμα, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα αποκαλυπτόταν η απάτη. Η Ευρωπαϊκή Τράπεζα έστελνε "τόνους" χρήματος και αυτό δεν φαινόταν να "αδειάζει" κάποια ταμεία της. Χρήματα έπαιρναν οι πάντες από μια "δεξαμενή", η οποία δεν άδειαζε. Χρήματα έπαιρναν οι Ισπανοί, οι Γάλλοι, οι Ιταλοί και αυτά έδειχναν να μην τελειώνουν. Ποια είναι η λύση σε μια τέτοια περίπτωση; Να "μαζεύουν" αυτό το χρήμα πριν τους απειλήσει, ερχόμενο σε σύγκρουση με το κεφάλαιο. Άρα; Άρα δημιούργησαν τεχνητή ακρίβεια, που να "τρώει" το "πέτσινο" χρήμα.

Πώς γίνεται αυτό στο επίπεδο των κρατών; Με τη διαφθορά. Αναγκάζουν τα κράτη να κάνουν τα πράγματα με πολλαπλάσιο κόστος. Απορούν κάποιοι με το μέγεθος της διαφθοράς στην Ελλάδα. "Απορούν" και οι αξιωματούχοι της Κεντρικής Τράπεζας. Αυτοί είναι οι τελευταίοι που θα πρέπει να απορούν, γιατί απλούστατα αυτοί την δημιούργησαν. Γιατί την δημιούργησαν; Για να πληρώνει τριπλάσια και τετραπλάσια τα ίδια έργα, ώστε να "εξατμίζονται" τα πέτσινα χρήματα. Με τη διαφθορά δηλαδή πολλαπλασίαζαν τις αξίες των έργων και στην πραγματικότητα αυτά γίνονταν με τα πραγματικά χρήματα των Ελλήνων.

Τα "πέτσινα" χρήματα των πονηρών , "τραβούσαν" τα πραγματικά χρήματα από τις τσέπες των Ελλήνων και οι διαφορές τους καταγράφονταν σαν χρέη. Χρέη "πέτσινων" χρημάτων, τα οποία στην πραγματικότητα δεν χρησιμοποιούνταν πουθενά και άρα δεν αποκάλυπταν την αλήθεια για την ποιότητά τους. Η Κεντρική Τράπεζα τραβούσε τα πραγματικά χρήματα των Ελλήνων και φίλτραρε τα "πέτσινα", για να τους τα ξαναστείλει, προκειμένου να τους "βοηθήσει" σε νέα και ακόμα πιο πολυδάπανα έργα. Αυτό έκαναν με τη διαφθορά. Αν δεν υπήρχε διαφθορά και τα έργα πληρώνονταν στα πραγματικά τους κόστη, θα έπρεπε η Κεντρική Τράπεζα να στέλνει πραγματικά ευρωπαϊκά χρήματα και αυτό προφανώς δεν τους βόλευε. Πλήρωναν ψίχουλα σε άθλιους προδότες και ανάγκαζαν τον λαό να πληρώνει τόνους χρυσάφι.

Απλά πράγματα. Απλή αριθμητική είναι. Όταν η συγχρηματοδότηση ενός έργου είναι μισή-μισή και το έργο έχει -λόγω διαφθοράς- διπλασιάσει το κόστος του, στην πραγματικότητα δημιουργείται μόνον με τα πραγματικά χρήματα του βλάκα. Αν η διαφθορά έχει τετραπλασιάσει αυτό το κόστος, ο βλάκας στο ένα έργο που πληρώνει όχι δεν έχει τη βοήθεια της "συγχρηματοδότησης", αλλά στην πραγματικότητα "χαρίζει" άλλο ένα. Στην Ελλάδα ο τετραπλασιασμός των κοστών δεν ήταν απλά ένα "ταβάνι", αλλά ένα "πάτωμα". Από εκεί σχεδόν ξεκινούσαν όλα τα έργα. Στα πραγματικά χρήματα που πλήρωναν οι Έλληνες, τους έπαιρναν άλλα τόσα και με τη συγχρηματοδότηση καταγραφόταν ως χρέος το σύνολο του ποσού. Τραγικά πράγματα, τα οποία μόνον εγκληματίες μπορούν να τα δρομολογήσουν.

Είναι λάθος, δηλαδή, να πιστεύει κάποιος ότι τα χρήματα της διαφθοράς πήγαν στις τσέπες κάποιων Ελλήνων, που κατοικούν στα βόρεια προάστια. Αυτοί πήραν "ψίχουλα", γιατί ήταν βλάκες. Τα πολλά χρήματα, που δημιούργησαν τα τεράστια χρέη, πήγαν πίσω σ' αυτούς που δημιούργησαν τη διαφθορά. Σε αυτούς, που χρηματοδοτούσαν τη γερμανική Siemens και η οποία διέφθειρε Έλληνες, για να πληρώνει το ελληνικό κράτος πενταπλάσια τις προμήθειές του σε σχέση με το γερμανικό κράτος για παράδειγμα. Οι τραπεζίτες, δηλαδή, διευκόλυναν τη Siemens να λεηλατεί το ελληνικό κράτος και κατόπιν της έπαιρναν τη λεία από τα χέρια, εφόσον αισχροκερδούσαν και εις βάρος της. Η γερμανική Siemens έκλεβε το ελληνικό κράτος και οι τοκογλύφοι γίνονταν πλούσιοι, κλέβοντας τη Siemens.

Η Ελλάδα, εξαιτίας των επενδύσεων των "πέτσινων" συγχρηματοδοτήσεων "αιμορραγούσε" οικονομικά. Στην πραγματικότητα πλήρωνε μόνη της έργα, πολλά από τα οποία ήταν περιττά για την κατάστασή της. Ο "κληρονόμος" είχε μπει στην περιπέτεια των επενδυτικών εξόδων και αυτό του στερούσε πόρους. Πόρους, που, αν ξοδεύονταν, θα άφηναν απροστάτευτο το κεφάλαιό του. Ακόμα όμως κι αυτό δεν τους έφτανε. Τα μεγάλα έργα, άσχετα με το ποιος θα τα πλήρωνε, κάποτε τελειώνουν. Δεν θα φτιάχνεις συνέχεια δρόμους και γέφυρες, επειδή αυτό ευνοεί τους τραπεζίτες της Κεντρικής Τράπεζας. Κάποτε θα τους ολοκληρώσεις και εκεί θα σταματήσεις.

Η Ελλάδα και πάλι θα αντιστεκόταν στο ξεπούλημα του κεφαλαίου της. Γιατί; Γιατί το ελληνικό κράτος είχε υπό την ιδιοκτησία του τους γίγαντες των ΔΕΚΟ, που είχαν τεράστια χρηματοληπτική ικανότητα από την ελληνική κοινωνία. Γίγαντες, που κάθε τριάντα μέρες γέμιζαν τα ταμεία τους με πραγματικά χρήματα. Έπρεπε να βρεθεί λύση να ξοδεύει το ελληνικό κράτος συνεχώς χρήμα, ώστε να απογυμνωθεί από άμυνες το κεφάλαιό του. Το υπερπολύτιμο κεφάλαιό του, το οποίο ήταν ο στόχος τους. Ακόμα και το όργιο της σπατάλης των Ολυμπιακών Αγώνων δεν τους έφτανε. Υπήρχαν ακόμα άμυνες. Δεν φτάνει ένα μικρό κράτος όπως η Ελλάδα σε ένα θηριώδες χρέος, που πλησιάζει το ένα τρις ευρώ, χωρίς εξωφρενική αιμορραγία.

Τι έκαναν; Εφεύραν οικονομικούς παραλογισμούς. Θυμάται κανείς την "ισχυρή" Ελλάδα του προδότη Σημίτη; Την Ελλάδα, που διαρκώς παρουσίαζε ανεβασμένους δείκτες ανάπτυξης. Τους δείκτες, που "ζήλευαν" όλα τα κράτη; Γνωρίζει κανείς τι ήταν αυτοί οι δείκτες; Αυτοί οι δείκτες ήταν η καταστροφή της Ελλάδας. Γιατί; Γιατί στην έννοια της "ανάπτυξης" κάποιοι φρόντισαν να ενσωματώσουν τον συντελεστή της κατανάλωσης. Στην έννοια της "κατανάλωσης" όμως υπάρχει και η έννοια της "σπατάλης" και κάπου εκεί άρχισαν να γράφονται οι τίτλοι του τέλους για την ελληνική οικονομία. Όταν ακόμα και τη σπατάλη την εμφανίζεις σαν ανάπτυξη, είναι βέβαιο ότι σε "παίρνει" όχι απλά να εξαντλήσεις την οικονομική σου ρευστότητα, αλλά ν' αρχίσεις να βυθίζεσαι στα χρέη.

Το πόσο λογική και παράλογη ταυτόχρονα είναι αυτή η σύνδεση μπορεί να το καταλάβει κάποιος με ένα απλό παράδειγμα. Είναι σαν να λες ότι το ροδαλό χρώμα είναι απόδειξη υγείας για έναν άνθρωπο και να έχεις απέναντί σου έναν άρρωστο, που, προκειμένου ν' αποδείξεις την υγεία του, να τον χτυπάς μέχρι να κοκκινίσει από τα χτυπήματα. Τι θέλουμε να πούμε μ' αυτό; Ανάπτυξη είναι το χτίσιμο νέων εργοστασίων. Ανάπτυξη είναι το χτίσιμο νέων λιμανιών, για να εξυπηρετηθούν αυτά τα νέα εργοστάσια. Ανάπτυξη είναι η δημιουργία νέων θέσεων εργασίας. Ανάπτυξη δηλαδή είναι η ανταγωνιστικότητα, που εξασφαλίζει τη δημιουργία νέων υγιών επιχειρήσεων, οι οποίες διεκδικούν πλούτο από την αγορά και άρα εξασφαλίζουν μερίδιο πλούτου σ' αυτούς που συντελούν στην παραγωγή τους και άρα στους εργαζόμενους.

Οι ανάγκες των εργαζομένων και η συμμετοχή τους στη νομή του παραγόμενου πλούτου είναι φυσικό να έχει "προβολή" στην κατανάλωση. Αυτοί που εργάζονται και πληρώνονται, πάντα ξοδεύουν. Έχουν να ξοδεύουν και αυτό κάνουν. Αυτό συμβαίνει σε μια υγιή οικονομία. Αυτό είναι το "ροδαλό" χρώμα του υγιούς ανθρώπου του παραδείγματός μας. Είναι φυσικό αποτέλεσμα και ως εκ τούτου ούτε καν θα έπρεπε ν' αναφέρεται. Είναι σαν να λες ότι όταν ο ήλιος βρίσκεται κατά μεσής του Ουρανού, είναι ημέρα. Κατάχρηση είναι. Αυτή είναι η σχέση της έννοιας της κατανάλωσης με αυτήν της ανάπτυξης. Όταν υπάρχει ανάπτυξη, υπάρχει και κατανάλωση. Φυσικό είναι αυτό και δεν αποδεικνύει τίποτε περισσότερο από αυτό που αποδεικνύει μόνη της η ανάπτυξη.

Γιατί όμως κάποιοι έβαλαν τον "δείκτη" της κατανάλωσης στην έννοια της "ανάπτυξης"; Γιατί ήταν πονηροί. Γιατί ήθελαν να δείχνουν φαινόμενα ανάπτυξης, ενώ δεν υπήρχε. Γιατί κατέστρεφαν τις οικονομίες και προκειμένου να δείχνουν ότι υπήρχε ανάπτυξη, έπρεπε να "δείχνουν" ό,τι τους συνέφερε. Αυτοί, που "έκρυψαν" τον "ήλιο", έπρεπε να δηλώνουν την "ημέρα", γιατί διαφορετικά δεν φαινόταν τίποτα. Οι νέοι άνεργοι που δημιουργούνταν "σκοτείνιαζαν" την οικονομία και άρα έπρεπε να εφευρεθεί ένας τεχνητός τρόπος να εμφανίζουν "φως". Όταν διαρκώς καταστρέφεις θέσεις εργασίας και χρηματοδοτείς την κατανάλωση των ανέργων με τραπεζικά δάνεια, στη πραγματικότητα δημιουργείς τεχνητό "φωτισμό". Η κατανάλωση δεν αποκαλύπτει την υπανάπτυξη και διαρκώς τα χρέη αυξάνονται.

Ποιος ήταν ο στόχος τους. Να δημιουργήσουν μέσα στη μικρή και ομοιογενή Ελλάδα τα δεδομένα, που χρειαζόταν η "αμερικανικού" τύπου πολιτική. Να δημιουργήσουν ένα σπάταλο κράτος, το οποίο θα δημιουργούσε αντιθέσεις και διαρκώς θα επιβάρυνε τη θέση του. Να προκαλέσουν έναν ταξικό "εμφύλιο", ώστε ν' αρχίζει να "καλπάζει" η ακρίβεια, η οποία θα "εξάτμιζε" το πληθωριστικό χρήμα που θα δινόταν, ώστε να καταγράφεται ως χρέος, αλλά να μην δημιουργεί ανεξέλεγκτες συνέπειες στο εσωτερικό της οικονομίας.

Αυτό ήταν το ζητούμενο. Το "πέτσινο" χρήμα να μην γίνεται ιδιωτικές επενδύσεις, οι οποίες θα ισχυροποιούσαν τους Έλληνες ούτε να γίνεται καταθέσεις. Στόχος ήταν να αυξάνονται οι μισθοί κάποιων, χωρίς να αυξάνεται αντίστοιχα αυτό το οποίο "αγοράζει" αυτός ο μισθός. Αρχίσαμε ν' αγοράζουμε με δέκα ευρώ αυτά τα οποία λίγες ημέρες πριν έκαναν ένα ευρώ. Κάναμε ακριβώς τα ίδια πράγματα, αλλά το "κοντέρ" του δανεισμού συνεχώς ανέβαινε. Οι Έλληνες δανείζονταν από τις ελληνικές τράπεζες χρήματα, για να κάνουν τα πράγματα που μέχρι τότε έκαναν χωρίς δάνεια και τις ανάγκαζαν να δανείζονται και οι ίδιες από το διεθνές τραπεζικό σύστημα, για να τους εξυπηρετήσουν.

Έκαναν δηλαδή το κόλπο με την "πλημμύρα" του "πέτσινου" χρήματος. Ποιο είναι αυτό το κόλπο και πώς συνδέει το χρήμα με το κεφάλαιο, το οποίο έχει διαφορετική φύση; "Πλημμυρίζοντας" το ελληνικό κράτος με "φτηνά" χρήματα χαμηλών επιτοκίων, εμφάνιζαν τα επίσης τεράστια χρήματα των κερδών των ΔΕΚΟ σαν "ακριβά" στην "παραγωγή" τους. Ανεβάζοντας διαρκώς τα έξοδα, τα οποία απαιτούσε η σπάταλη και εγκληματική δημοσιονομική πολιτική, τραβούσαν όλο και περισσότερα από αυτά τα πραγματικά χρήματα για την κάλυψη αυτής της πολιτικής. Στο τέλος έφτασαν το κράτος μπροστά στις τρομερές χρηματοδοτικές υποχρεώσεις του να σκέφτεται να πουλήσει αυτό το κεφάλαιο. Το κεφάλαιο που πριν μερικά χρόνια όποιος σκεφτόταν να το πουλήσει, θα τον κρεμούσαν στην πλατεία Συντάγματος.

Το κεφάλαιο, που έβγαιναν οι "πληρωμένοι" οικονομολόγοι και έλεγαν ότι παράγει "ακριβή" απόδοση και άρα μας "συνέφερε" να το πουλήσουμε, για να έχουμε τη φτηνή και μεγάλη "απόδοση" του χρήματος. Τα κουτορνίθια του Χάρβαρντ και του LSE. Οι Χριστοδουλάκοι, οι Παπαδήμες και οι Αλογοσκούφηδες. Τα κουτορνίθια, δηλαδή, τα οποία είχαν εκπαιδευτεί να αισθάνονται αυθεντίες στα οικονομικά.Αυτοί, με μια τρομακτικής ισχύος προπαγανδιστική "μηχανή" ΜΜΕ, έκαναν μια τρομερή πλύση εγκεφάλου στους Έλληνες «ιθαγενείς». Αυτοί προσπαθούσαν να τον πείσουν ότι συμφέρει να πουληθεί ένας ΟΤΕ, για παράδειγμα, που έχει απόδοση Χ σε χρήματα και τα χρήματα από την πώληση να επενδυθούν στα διάφορα χρηματιστήρια, για ν' αποδίδουν 2Χ. "Ξέχασαν" όμως να του πούνε ότι ο ΟΤΕ δεν χάνεται ποτέ, ενώ τα χρήματα "εξατμίζονται" και χάνονται. "Ξέχασαν" επίσης να του πούνε ότι οι ίδιοι -ως πρόσωπα- έπαιρναν προμήθειες από αυτούς, οι οποίοι ήθελαν να μας "απαλλάξουν" από τον ΟΤΕ.

Απαξίωσαν το δημόσιο κεφάλαιο, εφόσον τις μεγάλες αποδόσεις του τις έκαναν να φαίνονται αστείες μπροστά στο "πέτσινο" χρήμα, που "έπνιγε" το δημόσιο. Το χαμηλότοκο χρήμα έφτανε με τους τόνους στο κράτος, με αποκλειστικό όμως στόχο όχι να επενδύεται και να δημιουργεί νέο κεφάλαιο, αλλά να "ξοδεύεται" και άρα να "εξατμίζεται". Το φτηνό για τους τραπεζίτες χρήμα ήταν πρακτικά άχρηστο για το ελληνικό κράτος και την ελληνική κοινωνία, αλλά "καταγραφόταν" σαν "χρήσιμο" στα ελλείμματα και άρα στο εξωτερικό μας χρέος. Αυτό το χρέος ήταν μια "ωρολογιακή βόμβα", την οποία μπορούσαν να ενεργοποιήσουν ανά πάσα στιγμή. Μια "βόμβα" με την οποία μας απειλούσαν και μας εκβίαζαν. Μας απειλούσαν κάθε φορά που δεν ζητούσαμε νέα χρήματα, για να τα "εξατμίζουμε" σε μια ανεξέλεγκτη αγορά, η οποία τα "επέστρεφε" στις τσέπες αυτών που μας τα έστελναν.

Ποιο ήταν το πρώτο ζητούμενο γι' αυτούς; Με την άνευ λόγου και αιτίας παροχή αυξήσεων στους δημοσίους υπαλλήλους να δημιουργήσουν μια "καλπάζουσα" ακρίβεια στην αγορά, ώστε να μην τους δημιουργήσει πρόβλημα η "πλημμύρα" των "πέτσινων" χρημάτων. Η ακρίβεια ν' απορροφά τα χρήματα, ώστε να μην υπάρχουν συνέπειες γι' αυτούς που τα έστελναν. Όσο πιο πολλά "ψεύτικα" χρήματα έμπαιναν μέσα στην αγορά -για τον οποιονδήποτε λόγο-, να μπορεί αυτή να τα "απορροφά", για να μην δημιουργηθεί το φαινόμενο της υποβάθμισης του χρήματος, λόγω αναίτιου πλεονάσματος. Συνεχώς δηλαδή τα "χρέη" έπρεπε να αυξάνονται, αλλά ταυτόχρονα να αυξάνονται και οι απαιτήσεις για νέα δάνεια. Η ακρίβεια και η σπατάλη του χρήματος αφορούσε εξίσου καί το κράτος καί τους ιδιώτες.

Τότε ήταν που ακούσαμε για πρώτη φορά τις "θεωρίες" του Σημίτη περί του νέου τύπου ανάπτυξης. Ως κράτος ξόδευε ασυστόλως, για να διατηρεί τους δείκτες "ανάπτυξης" ψηλά. Ξόδευε οπουδήποτε για τον οποιονδήποτε λόγο, προκειμένου η "ανάπτυξη" και η "ανταγωνιστικότητα" -που φυσιολογικά θα έπρεπε να βρίσκονται σε άμεση σχέση μεταξύ τους- να διατηρούνται ψηλά. Τότε αποφάσισαν να τα "βελτιώσουν" και να τα "αναπτύξουν" όλα με βάση αυτήν τη λογική. Τότε μάθαμε ότι το σύστημα παιδείας δεν γίνεται πιο ανταγωνιστικό όταν κατασκευάζεις καινούργια σχολεία ή αγοράζεις καινούρια εκπαιδευτικά μέσα -τα οποία μετά την αγορά τους σου μένουν για πάντα-. Τότε μάθαμε ότι το σύστημα εκπαίδευσης γίνεται πιο ανταγωνιστικό, αν δώσεις αύξηση στους εκπαιδευτικούς. Αύξηση, η οποία θα "εξατμιστεί" στην αγορά και δεν θα μείνει τίποτε στους Έλληνες μετά από αυτήν τη σπατάλη. Αύξηση, η οποία θα "ξεφορτωθεί" σε ρεψίματα δημοσίων υπαλλήλων και σκουπιδοτενεκέδες. Τότε μάθαμε ότι και το σύστημα υγείας γίνεται "ανταγωνιστικότερο" όχι με την αγορά νέων μηχανημάτων, αλλά με αυξήσεις στους μισθούς των γιατρών.

Ό,τι ήθελε "ανάπτυξη", ο Σημίτης το "ανέπτυσσε". Όλοι οι τομείς του δημοσίου τομέα ήθελαν ν' "αναπτυχθούν" για το "καλό" του τόπου και ψήφιζαν Σημίτη. Τα πάντα "αναπτύχθηκαν" για την καλύτερη "ποιότητα". Τότε "αναπτύχθηκε" στον υπέρτατο βαθμό και το σύστημα δικαιοσύνης. "Αναπτύχθηκε" τόσο πολύ, που έκανε άριστα την "ποιοτική" δουλειά του. Οι δικαστικοί έπαιρναν συνεχώς απίστευτες αυξήσεις, για να "βελτιώνουν" διαρκώς τα "ποιοτικά" χαρακτηριστικά τους. Μέσα σε ένα όργιο αθλιοτήτων και διαφθοράς κανένας δεν πήγε φυλακή. "Άξιοι" των μισθών τους οι δικαστικοί. Τουλάχιστον δεν μπορεί κανένας να τους πει αχάριστους. Επίορκους μπορείς να τους πεις. Αχάριστους όχι. Τους αδικείς.

Με αυτήν την εξωφρενική "σπατάλη" της προδοτικής σημιτικής εποχής έφεραν την κατάσταση στα μέτρα που βόλευαν τους τοκογλύφους τραπεζίτες. Υπερχρεώνοντας το κράτος, το ανάγκασαν να "σκέφτεται" πλέον το ξεπούλημα του δημόσιου κεφαλαίου. Αυτό όμως δεν ήταν απλό. Το κράτος χρεωνόταν, αλλά στο παράλληλο διάστημα οι Έλληνες ήταν ακόμα δυνατοί. Είχαν τις καταθέσεις τους. Αν το κράτος έβγαζε το δημόσιο κεφάλαιο στο "σφυρί", θα το έκανε με συγκεκριμένες διαδικασίες. Θα το έβαζε στο χρηματιστήριο, ώστε να πάρει ό,τι περισσότερο μπορούσε από την αγορά. Στο σημείο αυτό τους προβλημάτιζε η οικονομική δύναμη των Ελλήνων πολιτών. Αν έμπαιναν τα "θηρία" του δημοσίου μέσα στο χρηματιστήριο, οι Έλληνες θα αγόραζαν μετοχές τους. Μετοχές ακλόνητης και αιώνιας αξίας, όπως ακλόνητες και αιώνιες είναι οι εταιρείες που αντιπροσώπευαν.

Αυτό, όπως αντιλαμβανόμαστε, ήταν πρόβλημα. Οι Έλληνες θα "αγόραζαν" τις εταιρείες και ό,τι "περίσσευε" θα ήταν ιδιαίτερα ακριβό για τους "πλιατσικολόγους". Άρα; Άρα έπρεπε να τους τα "πάρουν" τα χρήματα πριν βάλουν στο χρηματιστήριο αυτές τις εταιρείες. Αυτό και έκαναν. Με τεχνητούς τρόπους και με τα χρήματα των ασφαλιστικών ταμείων έδωσαν "άνοδο" στο χρηματιστήριο, χωρίς να υπάρχει κανένας λόγος. Με προπαγάνδα σε βαθμό πλύσης εγκεφάλου "έπεισαν" τους Έλληνες για τις μεγάλες "αποδώσεις" του. Αποδώσεις "τζόγου" και όχι πραγματικές, εφόσον δεν είχε αλλάξει τίποτε για τις μέχρι τότε εισηγμένες στο χρηματιστήριο εταιρείες, που να δικαιολογούν "έκρηξη" τιμών.

Σ' αυτό το έγκλημα πρωταγωνίστησε ο δήθεν πανέξυπνος Σόρος. Αυτός και οι συνένοχοί του "έφαγαν" τα χρήματα των Ελλήνων μέσα στο χρηματιστήριο. Τι έκαναν; Το μετέτρεψαν σε "καζίνο", γιατί γνώριζαν ότι θα είχαν τη στήριξη των προδοτών. "Στημένο" ήταν το παιχνίδι εξ αρχής. Ένα παιχνίδι, το οποίο δεν έγινε μόνον στην Ελλάδα, αλλά σε όλες τις χώρες που ενδιέφεραν τους σιωνιστές. Δανείζονταν ο Σόρος και οι συνένοχοί του "τόνους" χρήματος από τους τραπεζίτες και τα έβαζαν στο κάθε "πεθαμένο" χρηματιστήριο. Αγόραζαν φτηνά και αφού παρέσερναν μέσω προδοτικών κυβερνήσεων και πληρωμένων ΜΜΕ τον κόσμο σ' αυτά, πουλούσαν ακριβά και έφευγαν με τεράστιες "λείες" στα χέρια τους.

Έτσι έγινε μεγιστάνας ο Σόρος. Με χρήματα των Ελλήνων, των Ούγγρων, των Ιταλών, των Πολωνών κλπ.. Λεηλατούσε τα χρηματιστήρια, επέστρεφε τα χρέη του και κρατούσε τη "λεία", εφόσον ήταν πλέον δική του.

Με αυτόν τον τρόπο οι Έλληνες έχασαν τα χρήματά τους. Αυτό όμως δεν τους έφτανε. Τους εξυπηρετούσε σε πρώτη φάση, αλλά δεν τους έφτανε. Τους εξυπηρετούσε, γιατί, όταν θα έμπαιναν τα πραγματικά "τέρατα" στο χρηματιστήριο, οι Έλληνες δεν θα είχαν χρήματα ν' αγοράσουν. Δεν τους έφτανε όμως αυτό, γιατί η "αγορά" τους θα ήταν επισφαλής, αν δεν την θωράκιζαν με έναν στρατηγικό σχεδιασμό άμυνας. Δεν τους έφτανε δηλαδή ν' αγοράσουν το "φέουδο" της οικονομίας, αλλά ήθελαν να εξασφαλίσουν και συμμαχίες. Τότε έκαναν ξανά το ίδιο έγκλημα. Στο χρηματιστήριο δηλαδή δεν έγινε ένα έγκλημα μία φορά. Στο χρηματιστήριο έγιναν ΔΥΟ εγκλήματα σε ΔΥΟ διαφορετικές φάσεις. Στο πρώτο έγκλημα οι ιδιώτες Έλληνες έχασαν τα χρήματά τους και στο δεύτερο, που ήταν ακόμα πιο ολέθριο, έχασαν περιουσιακά τους στοιχεία. Το τοκογλυφικό "κόσκινο" δηλαδή "ταλαντεύτηκε" δύο φορές. Δύο φορές "κοσκινίστηκαν" οι Έλληνες και όχι μία, όπως νομίζουν οι περισσότεροι. ΔΥΟ φορές "κατέρρευσε" το χρηματιστήριο και όχι μία.

Ποιος δεν θυμάται τα περίφημα "σπλιτ".Το χρηματιστήριο είχε καταρρεύσει και η προδοτική πολιτική ηγεσία επέμενε -παντελώς παράνομα για τη χρηματιστηριακή νομοθεσία- να πάρουν δάνεια για να το στηρίξουν, παρ' όλο που είχε αποδειχθεί η απάτη. Επέμεναν οι "Σημίτηδες" να αγοράσει εκ νέου ο κόσμος μετοχές, για να "ρεφάρει" τη ζημιά. Έδιναν δάνεια με τον τόνο σε "κατεστραμμένους", για να ξαναμπούν στο χρηματιστήριο. Γιατί τα έδιναν εκείνα τα δάνεια; Δεν τους έφταναν τα δισεκατομμύρια που άρπαξαν; Όχι βέβαια. Ήθελαν να τους βάλουν στα δάνεια, για να τους πάρουν τις περιουσίες. Γιατί; Για να δημιουργήσουν απόθεμα ιδιοκτησιών έτοιμα προς πώληση. Οι Έλληνες ποτέ δεν πουλούσαν ακίνητα. Ακόμα και όταν δεν τα εκμεταλλεύονταν, δεν τα πουλούσαν. Είχαν τύψεις όταν πουλούσαν. Είτε γιατί τους τα άφησε ο αγαπημένος τους παππούς είτε γιατί ήθελαν να συντηρούν τις "αναμνήσεις" τους, δεν πουλούσαν. Έπρεπε ν' αναγκαστούν να πουλήσουν και αυτό γινόταν μόνον με την πίεση χρεών.

Γιατί όμως είχαν ανάγκη τόσο ισχυροί παράγοντες τη μικρή ιδιοκτησία των Ελλήνων; Γιατί ακριβώς ήταν ισχυροί και τους τρόμαζε η ισχύς τους. Τους τρόμαζε η αξία αυτών που λεηλάτησαν και ήθελαν ασπίδα. Απλά πράγματα. Δέκα ξένοι ιδιοκτήτες δεν μπορούν να κρατήσουν σε συνθήκες κοινωνικής πίεσης και οικονομικής κρίσης την ιδιοκτησία δέκα σύγχρονων "φέουδων", όπως είναι ο ΟΤΕ ή η ΔΕΗ μέσα σε μια ξένη και εχθρική κοινωνία. Δεν μπορούν, όπως δεν μπορούσαν να κρατήσουν δέκα Ρωμαίοι ευγενείς τα φέουδά τους σε μια Βρετανία, η οποία σε κάποιο παλάτι της Ρώμης χωριζόταν σε δέκα κομμάτια και μοιράζοταν σε δέκα ανθρώπους.Να πάρουμε λοιπόν "χαρτί" και "μολύβι" και να δούμε επιτέλους ποιο είναι το πραγματικό χρέος. Να κάνουμε αυτό το οποίο έπρεπε να κάνουμε πριν από χρόνια και δεν το κάναμε ποτέ. Γιατί; Γιατί "φοβόμασταν". Γιατί μας "έπεισαν" ότι πρέπει να φοβόμαστε. Γιατί μετά από με μια πολύχρονη και επίμονη προπαγάνδα -σε βαθμό πλύσης εγκεφάλου- έκαναν τους Έλληνες να "φοβούνται" να κάνουν ελέγχους, γιατί τους "έπεισαν" ότι "έκλεβαν" τους Ευρωπαίους. Αυτό εκ των δεδομένων είναι κάτι, το οποίο δεν μπορεί να ισχύει και άρα εκ των δεδομένων είναι ψέμα. Στον πόλεμο και άρα και στην οικονομία, που μοιάζει με τον πόλεμο, είναι κανόνας ότι ο αδύναμος δεν μπορεί να "δουλεύει" τον ισχυρό. Αν το επιχειρήσει, θα "κλάψει", γιατί, όποτε τον αντιληφθούν, θα τον λιώσουν.

Πώς είναι δυνατόν η αδύναμη Ελλάδα να έχει "κλέψει" την Ευρωπαϊκή Ένωση; Έπρεπε δηλαδή να φτάσουμε στο σημείο να τα έχουμε χάσει όλα, για να καταλάβουμε ότι αυτό είναι αδύνατον; Τώρα, που τα χάσαμε όλα, καταλάβαμε ότι δεν μπορεί κάποιος που κλέβει να είναι ταυτόχρονα και "μπατίρης"; Άρα; Άρα κάτι έγινε. Κάποιοι μας "έπεισαν" ότι "κλέβουμε" και ότι δεν μας "συμφέρει" ούτε να μιλάμε ούτε να "ελέγχουμε". Τι έγινε; Το γνωστό "τρυκ" των εμπόρων. Το "τρυκ" όπου ένας πανίσχυρος και παμπόνηρος έμπορος αφήνει έναν φουκαρά να νομίζει ότι τον "κλέβει". Τι κάνει; Δήθεν από αμέλεια, δήθεν από λάθος, βάζει στη "σακούλα" του κάτι παραπάνω, που δεν το "βλέπει". Δεν το "βλέπει" αυτός και το "βλέπει" ο φουκαράς. Ο φουκαράς, που νομίζει ότι εκείνη τη στιγμή τον "κλέβει". Έχοντας στο νου του ο φουκαράς να εκμεταλλευτεί το "λάθος" του εμπόρου, δεν τον ελέγχει. Ο έμπορος τον κλέβει στις τιμές και ο φουκαράς δεν τον ελέγχει, γιατί δεν θέλει ν' ανοίξει η "σακούλα" και άρα να χάσει αυτό που θεωρεί "επιτυχία" του. Ο έμπορος του παίρνει όλα τα χρήματα, του βάζει και "χρέος" και ο φουκαράς ακόμα νομίζει ότι τον έχει "κλέψει" και αρνείται να τον καταγγείλει, γιατί δεν θέλει ν' ανοίξει η "σακούλα".

 

Αυτό έπαθαν οι Έλληνες μέσα στην Ευρωπαϊκή Ένωση από τους τοκογλύφους τραπεζίτες. Οι τραπεζίτες, οι οποίοι είχαν "ακτινογραφία" της ελληνικής οικονομίας, τους άφηναν δήθεν να "κατασκευάζουν" τα οικονομικά τους στοιχεία και άρα να τους "κλέβουν". Οι Έλληνες νόμισαν ότι τους "έκλεβαν", όταν έμπαιναν στο ευρώ. Από εκεί και πέρα δεν ήθελαν να ελέγχουν τίποτε, γιατί νόμιζαν ότι κινδυνεύουν να χάσουν αυτό, το οποίο εξέλαβαν σαν "πλεονέκτημα" με ψεύτικα στοιχεία.

Τώρα που έγινε αντιληπτή η πορεία του χρέους και που ανακαλύψαμε τα ίχνη που άφησαν τα χρήματα έχουμε άποψη για το τι χρωστάμε άλλα και τι μας χρωστάνε! Σύντομα όλοι αυτοί θα καταλάβουν ότι δεν ισχύουν αυτά που γνωρίζουν, γιατί απλά δεν είμαστε όλοι ίδιοι. Έκαναν λάθος, που αντιμετώπισαν τους λαούς σαν καταναλωτές και τους παγίδευσαν μπροστά στα ταμεία τους, για να τους "ματώσουν". Οι λαοί "ματώνουν" μόνον μπροστά στις "Θερμοπύλες" τους και όχι στους πάγκους των εμπόρων. Εμείς οι Έλληνες είμαστε ακόμα "ζωντανοί" και η "παράσταση" δεν έχει τελειώσει ακόμα. Θα τελειώσει όταν το θελήσουμε εμείς. Εμείς. οι απόγονοι του Αντιόχου του Επιφανούς. Όχι οι απόγονοι του Περικλή ή του Αλέξανδρου. Οι απόγονοι του Αντιόχου .και οι τοκογλύφοι κατανοούν καλύτερα από τον καθένα γιατί το λέμε αυτό. Μπήκαν στην πατρίδα του Αντιόχου και θα το πληρώσουν. Το "θηρίο", που τους κατασπάραξε μία φορά, θα τους κατασπαράξει και πάλι. Απλά αυτήν τη φορά δεν θα έχουν μέρος για να κλάψουν.

 

 

 

Read 1693 times Last modified on Δευτέρα, 26 Αυγούστου 2013 13:06
e-nemesis

Αποφεύγουμε τη φρίκη της υποδούλωσής μας επειδή είναι τόσο επώδυνο να την κοιτάξουμε κατάματα...