Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013 11:13

οι κραυγές της κρίσης

Written by 
Rate this item
(11 votes)
οι κραυγές της κρίσης photo by Yiannis Georgiou
Μα τι είναι αυτό που κάνει τους περισσότερους από εμάς ν΄αδιαφορούμε για όσα συμβαίνουν γύρω μας; Τι είναι αυτό που μας έχει κάνει τόσο αναίσθητους ώστε να μη δίνουμε σημασία στον πόνο και στο λυγμό των συνανθρώπων μας; Τι είναι αυτό που μας έχει κάνει τόσο μαλθακούς και να παρακολουθούμε σαν υπνωτισμένοι τους δήμιους που μας εκτελούν καθημερινά; Τι είναι αυτό που μας έχει παραλύσει και δεν έχουμε τη διάθεση να σηκωθούμε από τους καναπέδες μας και να παλέψουμε, ν΄απαιτήσουμε όλα αυτά που δικαιωματικά μας ανήκουν;

 

Είναι κάτι σαν αόρατα γιαλιά που μας έχουν φορέσει, τα οποία μας τυφλώνουν, τυφλώνουν τα μάτια της ψυχής μας, και μας αφήνουν να βλέπουμε και ν΄ακούμε μόνο όσα θέλουν αυτοί...

Προσπαθείστε να ΔΕΙΤΕ, έστω για μια φορά, θα εκπλαγείτε! Θα προσγειωθείτε απότομα στην πραγματικότητα. Το μπαλόνι που είστε κλεισμένοι θα σκάσει και ξαφνικά θα δείτε γύρω σας ότι πραγματικά συμβαίνει, και όχι αυτό που σας παρουσιάζουν.

 


 

Παρασκευή πρωί, περπατώ στο δρόμο με τα χέρια στις τσέπες ,αποροφημένος στις σκέψεις μου. Η πόλη στολισμένη, φωτάκια, δενδράκια, στολίδια... Από τα μεγάφωνα ακούγονται γιορτινά τραγουδάκια...Ούτε στις καλές παλιές εποχές των Εθνικών επετείων τέτοιο σημαιοστόλισμα... Μόνο που στη θέση των σημαιών υπάρχουν πολύχρωμα μπιχλιμπίδια...

Και ξάφνου, η γιορτινή ατμόσφαιρα αρχίζει να θαμπώνει, τα τραγουδάκια απομακρύνονται, ο πολύχρομος κόσμος γύρω μου γίνεται ασπρόμαυρος...

Μπροστά μου περπατά μια γιαγιά και ακούω χωρίς να θέλω τις σκέψεις της...

- Xρήστο μου, έφυγες... έφυγες και με άφησες μόνη μου. Μεθαύριο θα γιόρταζες, είμαι μόνη μου και δεν αντέχω...Πάρε με Θεέ μου να είμαι κοντά στον Χρήστο μου...

Την ώρα που την προσπερνώ την κοιτάζω, η πίκρα είναι ζωγραφισμένη στο πρόσωπό της...

 Nιώθω μια φωνή να δυναμώνει, πλησιάζει ένας 40ρης με βημά βαρύ, αργό, χωρίς να βιάζεται...Το βλέμα του απλανές, κοιτάζει τα βήματά του που σέρνονται στο δρόμο... Η φωνή της ψυχής του παραμιλά...

-Τι άλλο να κάνω; Που να πάω; Να κάθομαι σπίτι; Και τι να κάνω; Να κάθομαι; Να βλέπω τη γυναίκα και τα παιδιά να με κοιτούν στα μάτια; Κι εδώ που είμαι; Μήπως και τώρα δεν γυρνάω σαν την άδικη κατάρα; Αχ και να είχα μια δουλίτσα... Δεν ζητάω πολλά, μια δουλίτσα ότι να ΄ναι....

Με προσπερνάει...

Πλησιάζει μια μητέρα  κρατώντας ένα παιδάκι από το χέρι. Το άλλο της χέρι μέσα στην τσέπη του παλτού της, κουδουνίζει μερικά ψιλά, σα να τα μετράει...

-Να μην ξεχάσω να πάρω γάλα και μακαρόνια, μακάρι να πάρουμε το επίδομα μέχρι την άλλη βδομάδα να πάρω λίγο κρέας για τα Χριστούγεννα και κάτι για το παιδί...

Βλέπω μια ουρά στη γωνία έξω από την τράπεζα με μαζεμένους γέροντες και γερόντισσες έξω από αυτή... Ένα μουρμουρητό ψυχών ακούγεται... Το ΑΤΜ μοιράζει συντάξεις...

-Τι να κάνω με 300€....

-Λίγα για το γιατρό, λίγα για τα φάρμακα...

-Ευτυχώς θα φτάσουν για να δώσω κάτι στα εγγονάκια μου, τα έχουν ανάγκη...

-Πού να κάνω μερικά ψιλά να έχω για τα κάλαντα;

-Θα τα δώσω στον γιόκα μου που τα έχει ανάγκη, εγώ γέρασα, έχει ο Θεός για μένα...

-Να πληρώσω πρώτα το τηλέφωνο, θα πέρνει ο κόσμος να μου ευχηθεί την Πρωτοχρονιά για τη γιορτή μου και αυτό θα είναι κομένο...

Απέναντι στο φανάρι ο οδηγός περιμένει ν΄ανάψει πράσινο σκεφτόμενος...

-Ευτυχώς που μου κόψαν το τηλέφωνο, τώρα δε θα με ενοχλούν οι τράπεζες...

Ένα ζευγάρι με προσπερνάει πιασμένο χέρι-χέρι...

-30 χρονών μαλάκας και να μη μπορώ να της προσφέρω τίποτε, ούτε μια έξοδο σε εστιατόριο...

-Μακάρι να έχει κάνονίσει τίποτε για τις γιορτές, έστω και σε ένα εστιατόριο...

Ο ζαχαροπλάστης πίσω από την πόρτα του Ζαχαροπλαστείου κοιτά τον κόσμο που προσπερνά σκεφτόμενος...

-Έτσι όπως πάνε οι δουλειές θα τους φάω εγώ τους κουραμπιέδες στο τέλος, κι έχω και το ΤΕΒΕ απλήρωτο από πέρισυ τα Χριστούγεννα...

Προχωρώ σαστισμένος. Στο απέναντι παγκάκι ένας άστεγος...

-Κρυώνω... πεινάω...

Στο παράθυρο του ισογείου πίσω από τις κουρτίνες μια γυναικεία φιγούρα...

-Είμαι μόνη μου...

 

Δεν αντέχω άλλο τις φωνές... τρέχω για να τις αποφύγω, μα αυτές με κυνηγάνε και γίνονται κραυγές! Κραυγές απόγνωσης μέσα σ΄ένα καράβι που βυθίζεται...

 

-ΠΕΙΝΑΩ!

-ΦΟΒΑΜΑΙ

-ΝΙΩΘΩ ΑΔΥΝΑΜΟΣ

-ΝΙΩΘΩ ΜΟΝΑΞΙΑ

-ΕΙΜΑΙ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΜΕΝΟΣ

-ΕΙΜΑΙ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ

-ΝΙΩΘΩ ΑΝΗΜΠΟΡΟΣ

-ΒΟΗΘΕΙΑ

-ΒΟΗΘΕΙΑ

-ΒΟΗΘΕΙΑ...

 

Τρέχω, τρέχω... τις κλείνω τις φωνές πίσω από την πόρτα του σπιτιού μου...

 

Η τηλεόραση δείχνει δηλωσεις του Σαμαρά, του Βενιζέλου, του Στουρνάρα...

 

Δεν ακούγονται φωνές... μόνο συρίγματα φιδιών.

 

Κλείνω τα πάντα.

 

Μα μια φωνή ακούγεται, η φωνή της δικής μου ψυχής σπάει την ησυχία....

 

Κι εσύ; Αποφάσισες τι θα κάνεις για όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω σου;

Read 810 times Last modified on Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013 14:58
Yiannis

Πολιτική είναι η τέχνη να εμποδίζεις τον κόσμο να χώνει τη μύτη του σε πράγματα που τον αφορούν!