Σάββατο, 01 Φεβρουαρίου 2014 20:26

ΙΜΙΑ 1996: Αντί φόρου τιμής.

Written by 
Rate this item
(7 votes)
Δε θα αναφερθούμε στα γεγονότα που έγιναν τις κρύες νύχτες του Ιανουαρίου του 1996 και την κατάληξή τους. Δε θα αναφερθούμε καν στους ηρωικούς πεσόντες που τους κατέστησαν ισάξιους με τους οπλίτες προγόνους τους που κατέκτησαν τον κόσμο ολόκληρο! Θα αναφέρουμε μόνο ένα χαρακτηριστικό μη καταγεγραμμένο περιστατικό από εκείνες τις ημέρες σε κάποιο στρατόπεδο σε κάποιο μη αναφερόμενο νησί των Δωδεκανήσων. Ο λόγος είναι για να αποδωθούν τιμές και σε όλους τους υπόλοιπους που είχαν εμπλοκή άλλα δε φάνηκαν πουθενά και να καταδείξουμε την αξία του ανθρώπινου ελληνικού αστάθμητου παράγοντα που όμως είναι ικανός να κρίνει το αποτέλεσμα.

 

Αναφορά Τάγματος σε κάποια από τις τελευταίες ημέρες του Γενάρη του 1996 . Τοποθεσία: Μη ονομαζόμενη νήσος των Δωδεκανήσων.

Ο Διοικητής είναι στη θέση του και ανάβει τσιγάρο ενώ οι στρατιώτες του Τάγματος παίρνουν θέση στην παράταξη για την έκτακτη αναφορά που κάλεσε ο "Δίκας". Κάτι ακούγεται από εδώ και από κει ότι γίνεται με τους Τούρκους κοντά στην Κάλυμνο.

Οι άντρες είναι στη θέση τους. Νεκρική σιγή. Όλοι περιμένουν ν'ακούσουν και να ενημερωθούν . Ένα σφίξιμο στο στήθος από την αναμονή. Ο Διοικητής, ένα γέρικο σκυλί ,σκληρός και ακριβοδίκαιος . Μάχιμος και όχι γραβατάκιας , που όταν έδινε τις διαταγές τις εκτελούσε πρώτος κερδίζοντας την εμπιστοσύνη των αντρών του. Κάνει την τελευταία τζούρα και ανάβοντας η κάφτρα του τσιγάρου φωτίζει το σκυθρωπό του και σκαμμένο του βλέμμα. Παίρνει βαθιά ανάσα και αρχίζει:

"Παιδιά μου! Σήμερα είμαι ο πατέρας σας! Εσείς είστε τα παιδιά που θα ήθελε ο κάθε πατέρας! Σαν πατέρας σας λέω τούτο: Τρέξτε όπως δεν τρέξατε ποτέ! Φυλάξτε κάθε σφαίρα σας σαν να ήταν η τελευταία, και φυλάξτε και καλύψτε ο ένας τον άλλο. ΔΕΝ πρόκειται για άσκηση!"

"Ρε μαλάκες ο Δίκας κλαίει". Ακούγεται να λέει ο τρελοκεφαλονήτης από την παράταξη. Το στήθος είναι βαρύ, η ανάσα καίει , προσπαθώντας να καταλάβουν τι γίνεται. Ο Κρητίκαρος "διάολε τις απολυμάρες του" διαβάζει το γράμμα που του έστειλε ο μεγάλος του αδερφός από το αεροδρόμιο της Σούδας που υπηρετούσε. Του έγραφε μέσα, πως οι ημίθεοι πιλότοι χαιρετούσαν και φιλούσαν έναν έναν τους άντρες της Μοίρας και υπέγραφαν στα τζόκευ και οι μόνιμοι τίγκαραν τους "Κουρσάρους" με βόμβες έτοιμες να διαλύσουν ότι βρεθεί στο διάβα τους. Όλοι κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται για άσκηση ή πλάκα. Όλοι ήξεραν τι έπρεπε να κάνουν....

Και το έκαναν! Έτρεξαν όπως δεν είχαν τρέξει ποτέ και επάνδρωσαν τις θέσεις μάχης σε χρόνο μισό από τον προβλεπόμενο. Ο Μήτσος η μισοριξιά είχε ζωστεί πυρομαχικά τρεις φορές το βάρος του και έτρεχε σα να ήταν ζαρκάδι. Ο Τρελοκρητίκαρος κουβάλουσε το MG3 σαν να ήταν πούπουλο και γκάριζε την Ξαστεριά κάνοντας και τους υπόλοιπους να τραγουδούν μαζί του. Στις θέσεις μάχης ήταν μία γροθιά αδιαπέραστη που ήταν τοίχος μπετόν για όποιον εισβολέα είχε περίεργες ιδέες. Δε θα περνούσαν από εκείνη την ακτή . Όχι εκείνη τη νύχτα. Κανένας!

Φύλαξαν τις σφαίρες για να τις στείλουν εκέι που έπρεπε αν η αντίπαλη μεριά έκανε το λάθος να εισβάλει στη μεριά τους. Θα τους έκαναν να καταλάβουν ότι το λάθος τους ήταν θανάσιμο....Οι λέξεις Μολών λαβέ και Ταν ή επί τας ήταν σε πλήρη εφαρμογή και ας μην ήξεραν κάποιοι από αυτούς τι σήμαιναν. Αρκεί που τις έκαναν πράξη....

Μα δεν έριξαν ούτε σφαίρα...... Το παιχνίδι χάθηκε εκ των έσω..... Κάποιοι "ηγέτες" πούλησαν το "παιχνίδι"..... Τον θρίαμβο τον μετάτρεψαν σε ήττα....

Όπως είχε πει ο Αλέξανδρος ο Μέγας , ο Μέγιστος των Ελλήνων: " Δε φοβάμαι έναν στρατό λεόντων με ηγέτη ένα πρόβατο, φοβάμαι έναν στρατό προβάτων με ηγέτη έναν λέοντα".

Δυστυχώς τον Ιανουάριο του 1996 είχαμε στρατό λεόντων με ηγεσία προβάτων.....

ΔΟΞΑ ΣΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ, ΤΙΜΗ ΣΤΟΥΣ ΜΑΧΗΤΕΣ ΤΩΝ ΙΜΙΩΝ. Δε χάσαμε ακόμα. Θα χάσουμε όταν εμείς το πούμε.......

Read 1096 times Last modified on Σάββατο, 01 Φεβρουαρίου 2014 20:41