Τρίτη, 01 Οκτωβρίου 2013 00:30

Νικόλας Δουλγεράκης: Που τέτοια τύχη να προλάβω να νιώσω κάποτε Παππούς...

Written by 
Rate this item
(5 votes)
Θέλω να ευχαριστήσω Θερμά το Νικόλα για τα λίγα λόγια που έγραψε και το μάθημα που δίνει σε όλους μας ως Ανθρώπους, αλλά και μια απάντηση από ψυχής στα γελοία σχόλια και κατηγορίες που εκτοξεύθηκαν από τους δήθεν "φωστήρες" των ΜΜΕ. Λες και ο κάθε Έφεδρος δεν είναι "κομμάτι" μας, δεν βιώνει τα ίδια προβλήματα, δεν είναι το παιδί μας, ο διπλανός μας, δεν έχει λόγο και άποψη, αλλά ζει σε μια φαντασιακά ονειρική Πατρίδα. 

Δεν είμαι ακόμα Παππούς!
Πριν 5 ημέρες ένα βράδυ παρακολουθούσα το παιδί μου που έψαχνε πληροφορίες στο διαδίκτυο για την σχολή που πέτυχε σαν δεύτερη επιλογή στις Πανελλαδικές. Μου έλεγε ότι δεν τον ενδιαφέρει η σχολή. Όμως έβλεπα στα ματάκια του ότι ήθελε πολύ να την παρακολουθήσει και να αποφοιτήσει. Γνωρίζει πολύ καλά τα οικονομικά μας και δεν ήθελε σε καμία περίπτωση να στερήσει το Ψωμί από τα αδέρφια του.
Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα την σημασία της λέξης Απόγνωση!
Πέρναγε σαν ταινία η ζωή μου μπροστά μου. Τα δύσκολα παιδικά μου χρόνια, τα μαθητικά μου χρόνια στο εξωτερικό, η λαχτάρα μου να γυρίσω στην Πατρίδα μου που είδα το πρώτο φως με την γέννηση μου. Ήταν επιλογή μου να επιστρέψω στην Πατρίδα. Ήταν επιλογή μου να την υπηρετήσω κάνοντας την θητεία μου. Ήταν επιλογή μου να περάσω ένα από τα σχολεία των Ειδικών Δυνάμεων και αν μου επιτρεπόταν υπηρεσιακά θα πέρναγα όσα μπορούσα.
Δεν σταμάτησα να προσφέρω σε αυτή την Πατρίδα ακόμη και μετά το τέλος της θητείας μου. Φρόντιζα για την καθαριότητα των ακρογιαλιών της, γύριζα τα βουνά περιπολόντας τους δύσκολους από πλευράς πυρκαγιών θερινούς μήνες, έκανα ατέλειωτες νυχτερινές βάρδιες Εθελοντικά και αμισθί στον Πυροσβεστικό Σταθμό της πόλης που ζω. Σε τραγικά συμβάντα πάντα πρώτος και πρόθυμος να βοηθήσω τους συνανθρώπους μου.
Τα 3 μου παιδάκια μεγάλωναν με τις Αξίες που τους μεταλαμπάδευα.
Την Αγάπη προς την Πατρίδα και τους συνανθρώπους μας.
Γνώρισα αρκετή προβολή την οποία και ποτέ δεν ρευστοποίησα. Δεν έκανα αρπαχτές ούτε καν με την επαγγελματική μου ιδιότητα. Έδωσα τα πάντα για τον τόπο που ζω και δεν πήρα τίποτα παρά μονάχα την ικανοποίηση ότι έβαλα κι εγώ ένα λιθαράκι.
...και, κοιτώντας ξανά το παιδάκι μου, αισθάνθηκα Τόσο Γελοίος και Τόσο Κορόϊδο που όλα αυτά τα χρόνια δεν έγινα κι εγώ μαζάνθρωπος και παρτάκιας. Αισθάνθηκα Ένοχος απέναντι στο παιδάκι μου που δεν έχω την οικονομική δυνατότητα να το σπουδάσω.
Ναι! Για πρώτη φορά στην ζωή μου ένιωσα τη λέξη ΑΠΟΓΝΩΣΗ.
Δεν σας κρύβω ότι δάκρυσα...
Ναι, ήθελα να πάω σε μια ερημιά και να κλάψω Ουρλιάζοντας δυνατά.
Δεν θα σας πω αν το έκανα. Θα σας πω μόνο ότι πήρα κάτι λιγοστά ευρώ, πήρα και το παλικαράκι μου, και πήγαμε εκατοντάδες χιλιόμετρα μακριά στην σχολή του να εγγραφεί.
Βρήκα ένα δωμάτιο σε υπόγειο για να μείνει και έπεισα τον γιό μου με φούμαρα για κάποιες δήθεν δουλειές που έχω συμφωνήσει...
Πρόσφερα τα πάντα σε τούτο τον τόπο και όμως ετούτος ο τόπος εκτρέφει Υπανθρώπους που περιπαικτικά με λένε "Βλαμμένο Παππού"... και δυστυχώς δεν μου επιτρέπουν να γίνω ποτέ παππούς. Σκοτώνουν την ελπίδα των παιδιών μας. Γίνεται μια γενοκτονία όπου είμαστε απλοί παθητικοί θεατές μέχρι να έρθει η σειρά μας να μπούμε στον αόρατο φούρνο!
Ακούμε για τις αυτοκτονίες των Συνανθρώπων μας και τους επικρίνουμε γιατί δεν πήγαν στην Βουλή να πάρουν και μερικούς μαζί τους. Έχουμε άποψη μέχρι να έρθει η δικιά μας ώρα να ανέβουμε στην ταράτσα ή να πατήσουμε την σκανδάλη.
Που τέτοια τύχη να μπορέσουμε να δούμε τα παιδιά μας τακτοποιημένα και να απολαύσουμε την χαρά που νιώθουν... οι παππούδες...


Νικόλας Δουλγεράκης
Εργαζόμενος Περιστασιακά σε ότι βρεθεί.
Έφεδρος Λόχου Εναερίων Αποστολών Στρατού.
Read 857 times Last modified on Τρίτη, 01 Οκτωβρίου 2013 08:05
Valia Alexiou

«H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»