Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013 20:24

ΠΩΣ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΑΛΥΣΟΔΕΝΕΙ ΤΑ ΕΘΝΗ. Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ Ν. ΑΦΡΙΚΗΣ

Written by 
Rate this item
(5 votes)
Το κείμενο αυτό θέλει να αφυπνίσει και να ενημερώσει τους πάντες για τις βρώμικες μεθόδους που μεταχειρίζονται οι παγκόσμιοι οργανισμοί και το σύστημα γενικότερα για να ελέγχουν, να εκβιάζουν και τέλος να κατακτούν ελεύθερα έθνη με διάφορα προσχήματα. Πρέπει να αποτελέσει οδηγό για τους πολίτες και να χρησιμοποιηθεί η γνώση από τους μελλοντικούς ηγέτες που θα κλιθούν να αντιμετωπίσουν τις καταστάσεις των μνημονίων που έχουν επιβληθεί στη χώρα μας

  Το μέγιστο παράδειγμα που έχει παρουσιαστεί  σε αυτήν την κατάσταση αποτελεί η Νότια Αφρική του μεγάλου αγωνιστή Νέλσον Μαντέλα την περίοδο της αλλαγής του καθεστώτος του Απαρτχάϊντ  και της μετάβασης της εξουσίας από το Φρεντερίκ Ντε Κλερκ στον Ν. Μαντέλα.

  Ο ηγέτης των νέγρων Νοτιοαφρικανών ήταν από τους δημιουργούς του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσου το οποίο κατόπιν διαβούλευσης σε όλα τα χωριά και γκέτο της χώρας δημιούργησε τον «Χάρτη της ελευθερίας».

  Ο «Χάρτης της Ελευθερίας» αποτέλεσε το άτυπο σύνταγμα των νέγρων και το πρόγραμμα που θα γίνει πράξη όταν οι ηγέτες τους πάρουν την εξουσία στα χέρια τους. Τα  επιμέρους άρθρα μιλούσαν για αναδιανομή γης σε ακτήμονες και φτωχούς, μισθούς που να είναι δυνατή η επιβίωση, λιγότερες ώρες εργασίας, ελεύθερη και υποχρεωτική εκπαίδευση ανεξαρτήτως χρώματος ,φυλής ή εθνικότητας, ελεύθερη μετακίνηση , και ελευθερία εγκατάστασης. Τα σημαντικότερα άρθρα του κατέληξαν περίπου έτσι: «δικαίωμα στην εργασία, αξιοπρεπή στέγαση, ελευθερία λόγου, και-το πιο ριζοσπαστικό από όλα τα αιτήματα-την αναδιανομή του πλούτου της πιο πλούσιας χώρας της Αφρικής.

 Ο Νέλσον Μαντέλα κρατήθηκε στη φυλακή είκοσι επτά ολόκληρα χρόνια και αγωνίστηκε με όλη του τη δύναμη για αυτόν τον «Χάρτη της ελευθερίας» μέσα από τη φυλακή!

  Όταν απελευθερώθηκε ,ο κόσμος που γνώριζε δεν υπήρχε πριν καθώς είχαν αλλάξει τα πάντα!  Όσο βρισκόταν στη φυλακή είχαν πραγματοποιηθεί  και καταπνιγεί σοσιαλιστικές επαναστάσεις σε όλο τον κόσμο. Ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα είχε δολοφονηθεί στη Βολιβία το 1967. Ο Αλιέντε  είχε πεθάνει το 1973. Ο ήρωας του απελευθερωτικού αγώνα και πρόεδρος της Μοζαμβίκης Σαμόρα Μαρσέλ είχε πεθάνει σε μυστηριώδη «αεροπορικό ατύχημα» το 1986. Στα τέλη της δεκαετίας του ΄80 έπεσε το τοίχος του Βερολίνου και έγινε η σφαγή στην πλατεία Τιενανμέν στην Κίνα και κατέρρευσε ο  Κομμουνισμός. Ο Μαντέλα είχε ελάχιστο χρόνο για  να προσαρμοστεί στη νέα πραγματικότητα. Μετά την αποφυλάκιση του είχε έναν λαό που έπρεπε να οδηγήσει στην ελευθερία , να αποτρέψει έναν εμφύλιο , και να αντιμετωπίσει μία οικονομική κατάρρευση.

    Όταν πήρε την εξουσία ξεκίνησε τις διαπραγματεύσεις με την αποχωρούσα κυβέρνηση του Φρεντερίκ Ντε Κλέρκ  με την τεράστια ισχύ ενός πανίσχυρου καθεστώτος (Απαρντχάϊντ) που το αναγνώριζαν οι πάντες μέχρι τότε.

 Αυτό που συνέβη στις διαπραγματεύσεις , πρέπει να διδάσκεται σε κάθε λαό και σε κάθε ηγέτη που αγωνίζεται για την ελευθερία κάποιας χώρας για να ξέρει τι πρέπει να αντιμετωπίσει! Αυτό που έγινε συγκεκριμένα ήταν ότι το Αφρικάνικο Εθνικό Κογκρέσο παγιδεύτηκε σε ένα είδος ιστού ,υφασμένο από μυστηριώδεις κανόνες και ρυθμίσεις που αποσκοπούσαν στο να περιχαρακώσουν και να περιορίσουν την εξουσία των εκλεγμένων ηγετών. Ενώ ο ιστός τύλιγε τη χώρα, ελάχιστοι το πρόσεξαν. Όταν όμως η νέα εκλεγμένη κυβέρνηση ανήλθε στην εξουσία και προσπάθησε να κινηθεί ελεύθερα , προσφέροντας στο λαό τα απτά οφέλη της απελευθέρωσης που προσδοκούσαν και για τα οποία την είχαν ψηφίσει,  τα νήματα του ιστού την περιέσφιξαν  και ανακάλυψε ότι οι εξουσίες της ήταν περιορισμένες.

   Όταν η νέα κυβέρνηση προσπάθησε να υλοποιήσει  τα οράματα του «Χάρτη της ελευθερίας» ανακάλυψε ότι η πραγματική εξουσία ήταν στα χέρια άλλων. Όπως χαρακτηριστικά είπε  ο Πάτρικ Μποντ που εργαζόταν ως νομικός σύμβουλος του Νέλσον Μαντέλα : «Πήραμε το κράτος άλλα που είναι η εξουσία;»

    Ξεκίνησαν την αναδιανομή της γης άλλα στάθηκε αδύνατο καθώς την τελευταία στιγμή οι διαπραγματευτές αποδέχτηκαν ένα άρθρο στο νέο σύνταγμα που προστατεύει την ατομική ιδιοκτησία , καθιστώντας πρακτικά αδύνατη την αγροτική μεταρρύθμιση.

 Προσπάθησαν να δημιουργήσουν χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας για εκατομμύρια ανέργους. Δεν τα κατάφεραν καθώς εκατοντάδες εργοστάσια ήταν έτοιμα να κλείσουν επειδή το Αφρικάνικο Εθνικό Κογκρέσο είχε υπογράψει  τη Γενική Συμφωνία Δασμών και Εμπορίου (τον προάγγελο του Παγκόσμιου Οργανισμού Εμπορίου), η οποία απαγόρευε  την κρατική επιδότηση των βιομηχανιών.

 Ήθελαν να εξασφαλίσουν  τη διανομή δωρεάν φαρμάκων για την καταπολέμηση του AIDS  στις πόλεις για μη λευκούς, όπου η ασθένεια εξαπλωνόταν  με τρομακτική ταχύτητα. Μια τέτοια απόφαση παραβίαζε τα πνευματικά δικαιώματα ιδιοκτησίας τα οποία προστάτευε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Εμπορίου , όπου είχε προσχωρήσει η Νότιος Αφρική χωρίς να γίνει δημόσιος διάλογος.

 Χρειάζονταν χρήματα για να ανεγείρουν  περισσότερες και καλύτερες κατοικίες για τους φτωχούς και για να ηλεκτροδοτήσουν δωρεάν τις πόλεις για μη λευκούς. Δεν καταστεί δυνατόν γιατί  ο προϋπολογισμός ροκανίζονταν  από το τεράστιο χρέος  που σιωπηλά είχε κληροδοτηθεί από το προηγούμενο καθεστώς του Απαρτχάϊντ.

 Ήθελαν να τυπώσουν περισσότερο χρήμα σε κυκλοφορία. Δεν έγινε ούτε αυτό πραγματικότητα γιατί χρειάζονταν τη σύμφωνη γνώμη της Κεντρικής Τράπεζας που διευθυνόταν από τον ίδιο άνθρωπο που διεύθυνε και επί Απαρτχάϊντ.

Ήθελαν δωρεάν ύδρευση για όλους. Αδύνατον. Η Παγκόσμια Τράπεζα , μέσω της πολυάριθμης ομάδας οικονομολόγων , ερευνητών και εκπαιδευτών που είχε στείλει στη χώρα , είχε μετατρέψει σε κανόνα τη συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στις κοινωφελείς υπηρεσίες.

Ήθελαν να επιβάλλουν ελέγχους  στις συναλλαγματικές ισοτιμίες προκειμένου να προστατέψουν το νόμισμα της χώρας από την κερδοσκοπία. Μια τέτοια απόφαση παραβίαζε τους όρους  της συμφωνίας (ύψους 850 εκ. δολαρίων) με το ΔΝΤ, η οποία συμπτωματικά είχε υπογραφεί  λίγο πριν από τις εκλογές.

Ήθελαν να αυξήσουν τους μισθούς και να κλείσει το χάσμα που υπήρχε επί του καθεστώτος , άλλα η συμφωνία με το ΔΝΤ προέβλεπε συγκράτηση μισθών.

Εννοείται πως δεν έπρεπε καν να διανοηθούν να παρακάμψουν και να αψηφήσουν αυτούς τους περιορισμούς , επειδή η οποιαδήποτε αλλαγή θα θεωρούνταν απόδειξη επικίνδυνης πολιτικής και εθνικής αφερεγγυότητας , έλλειψη αφοσίωσης στην εφαρμογή των μεταρρυθμίσεων . Όλα αυτά θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην κατάρρευση του νομίσματος, στη διακοπή της χορήγησης βοήθειας και στη φυγή των κεφαλαίων.

 Συμπέρασμα η Νότια Αφρική ήταν ελεύθερη άλλα ταυτόχρονα δέσμια. Όλοι αυτοί οι διεθνείς οργανισμοί με τα ακατάληπτα ακρωνύμια    δεν ήταν παρά διαφορετικά νήματα του ιστού που ακινητοποιούσε τη νέα κυβέρνηση.

  Σχεδόν σαράντα χρόνια μετά την συγγραφή του «Χάρτη της ελευθερίας» οι Νοτιοαφρικάνοι τον εκλαμβάνουν πλέον σαν τη μεγαλύτερη προδοσία γιατί όχι μόνο δεν πραγματοποιήθηκε σχεδόν καμία από τα άρθρα του άλλα οι ανισότητες μεγάλωσαν περισσότερο . Η Οικονομική και φυλετική ελίτ δυναμώθηκε ακόμα περισσότερο και ο λαός έγινε ακόμα φτωχότερος .

 ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ:

Σκοπός του άρθρου είναι ο αναγνώστης να κάνει αναγωγή της χώρας μας στην κατάσταση της Ν. Αφρικής τότε. Οι ψηφοφόροι και τα στελέχη των λεγόμενων αντιμνημονιακών κομμάτων θα πρέπει να βρουν τις απαντήσεις  για το πώς θα πρέπει να παρακαμφθούν και να ξεπεραστούν παρόμοιες καταστάσεις και εμπόδια με αυτά που δεν κατάφερε να αντιμετωπίσει ο Νέλσον Μαντέλα. Επίσης για όλους αυτούς που υποστηρίζουν τη δημιουργία νέου εθνικού νομίσματος το παράδειγμα της Ν. Αφρικής μας δείχνει ότι δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται. Θέλει πολύ βαθύτερη μελέτη και γνώση.

 Ο αγώνας πλέον είναι απελευθερωτικός . Χρειάζεται τη μεγαλύτερη γνώση , οργάνωση  και πρόγραμμα .

 

Πλαφουντζής Ελευθέριος

 

ΠΗΓΕΣ:

Το δόγμα του Σοκ- Ναόμι Κλάϊν, εκδ. Λιβάνη  σελ.275-279

Role of Fiscal  policy in Stabilization and poverty Alleviation- Mark Horton

 

Read 1257 times Last modified on Παρασκευή, 06 Δεκεμβρίου 2013 12:38