Σφάλμα
  • JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 646
Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2013 02:51

Αν Ελληνας ακομα εισαι...

Written by 
Rate this item
(1 Vote)
Είναι αλήθεια πως σπάνια πια βλέπω όνειρα. Κοιμάμαι εξάλλου ελάχιστα τα τελευταία χρόνια... Ίσως λιγότερο από 5 ώρες στη διάρκεια του 24ωρου. Είναι επίσης αλήθεια πως τα βράδια ξενυχτώ επειδή στην διάρκεια της ημέρας εισπράττω πραγματικά τεράστιες ποσότητες απογοήτευσης, ανούσιας ζωής και μηδαμινής αισιοδοξίας. Όλα αυτά κι άλλα , που δεν είναι ανάγκη να τα κατονομάσω ένα προς ένα εδώ, επειδή ακριβώς τα αισθάνεστε οι περισσότεροι από εσάς, με έχουν οδηγήσει να κοιμάμαι ελάχιστα τα βράδια. Κι έτσι εξασφαλίζω όσο καλύτερα μπορώ την πιθανότητα να μην βλέπω όνειρα στον ύπνο μου...


Στην πραγματικότητα έχω αποδεχτεί πως δεν θα με βοηθούσε καθόλου αν εξακολουθούσα να έβλεπα όνειρα , όπως τα προηγούμενα χρόνια της ζωής μου...

Αντιμετωπίζω εξάλλου τόσους πολλούς εφιάλτες πλέον στην ζωή μου, τις ώρες που είμαι ξύπνιος , που τυχόν όνειρα στη διάρκεια της νύχτας θα εξαντλούσαν την ψυχική αντοχή μου... 

Στο κάτω - κάτω της γραφής κυριολεκτικά τα καταφέρνω θαυμάσια με τους εφιάλτες μου και δίχως τα όνειρα μου...
Εδώ και τρία περίπου χρόνια κανένας εφιάλτης δεν με ανάγκασε να πεταχτώ όρθιος και ξαφνιασμένος στο ξύπνιο μου...
Τους έχω αντιμετωπίσει όλους στα ίσα.., με όπλα μου την Σιωπή και το Φόβο, την Ανοχή και την Απάθεια μου... 


Το μόνο που λίγο με δυσκολεύει ακόμα είναι πως μου έχει λείψει η Πατρίδα μου, πως κάπου - κάπου νιώθω προδομένος από τον ίδιο τον εαυτό μου...
Αλλά ευτυχώς δεν κρατάει ώρα αυτή η δυσκολία που ξαφνικά με αποσπά από την Σιωπή και τον Φόβο μου, από την Ανοχή και την Απάθεια μου...Έρχεται σχεδόν αμέσως ο επόμενος Εφιάλτης μου κι έρχομαι ξανά στα ίσα μου...

Εγώ στον εφησυχασμό και στη δουλίτσα μου κι εκείνοι που με κυβερνούν πιστοί και αναπόσπαστοι στη δική τους Δουλειά, στο καθήκον που τάχθηκαν να υπηρετούν, ώσπου να έρθει η ώρα που θα τα καταφέρουν...
Περνά εξάλλου γρήγορα ο χρόνος δίχως όνειρα...κι αυτό εκείνοι που με κυβερνούν πολύ καλά το ξέρουν, αφού ακριβώς αυτό έχουν σπουδάσει προτού με αναλάβουν...

Μα όταν τελειώνω με τους εφιάλτες, όταν στο κρεβάτι πέφτω , την πόρτα της ψυχής μου την κλειδώνω.., τα όνειρα μη τύχει και περάσουν μέσα, στο νου μου τότε έρχονται τα λόγια που κάπου διάβασα, τα λόγια που κάποια έγραψε, έχοντας πάντα ορθάνοιχτη τη πόρτα της ψυχής της : " Κι όταν τα χρόνια πέρασαν...με θλίψη πίσω έμεινε ότι με τόλμη ονειρευτήκαμε κι από δειλία δεν πραγματοποιήσαμε.." 
Είναι η ώρα που τα όνειρα έστω κι απ' έξω κλειδωμένα, τους εφιάλτες μου νικούν και μ' αναγκάζουν να παραδεχτώ πως έστω και δίχως την Πατρίδα μου, εγώ Έλληνας ακόμα είμαι...

Θέλω τρόπο να βρεις και να με καταλάβεις.., έστω κι αυτό, λίγο δεν είναι...
Και θα δεις, σύντομα, λίγο αν προσπαθήσεις , θα καταφέρεις να μπεις μέσα στη ψυχή μου, πριν χάσω κι αυτό το έσχατο από τα όνειρα μου...Πως Έλληνας ακόμα είμαι...
Μόνο Εσύ μπορείς να με λυτρώσεις, τη Σιωπή και το Φόβο μου να καταργήσεις, από την Ανοχή και την Απάθεια να με γιατρέψεις...

Εσύ.., αν Έλληνας ακόμα είσαι.

Γιάννης Κουντουρογιάννης

Read 882 times Last modified on Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016 12:10