Πέμπτη, 18 Ιουλίου 2013 18:22

θέλω να γυρίσω στα παλιά!

Written by 
Rate this item
(1 Vote)
Σήμερα ήταν μια όμορφη ηλιόλουστη Καλοκαιρινή μέρα… Σηκώθηκα νωρίς, ρούφηξα τις πρωινές ηλιαχτίδες από το ανοιχτό παράθυρο, έφτιαξα τον καφέ μου, διάβασα τις εφημερίδες μου, έβγαλα το σκύλο βόλτα, και ξεκίνησα να πάω στη δουλειά.   Ιδανικό ξύπνημα θα μου πείτε, ε; Ναι, καλά…

Δούλεψα, ασχολήθηκα με διάφορα θέματα, παρήγαγα έργο, κέρδισα χρήματα για την εταιρεία που δουλεύω, ξαναγύρισα στο σπίτι, ξαναέβγαλα βόλτα το σκύλο μου και κάθισα στον καναπέ…

Ωραία! Όλα πήγαν καλά…. Γιατί όμως εγώ δεν νιώθω καλά αναπολώντας τη σημερινή ημέρα; Γιατί νιώθω ότι τίποτε θετικό δεν είδα ή δεν έκανα; Γιατί νιώθω πως ότι κάνω, το κάνω από ανάγκη; Γιατί δεν με γεμίζει τίποτε πια;

 Κατ΄αρχήν, νιώθω τύψεις και πόνο… Νιώθω τύψεις γιατί εγώ από θέμα τύχης συνεχίζω και δουλεύω, συνεχίζω να θρέφω την οικογένειά μου, να μεγαλώνω τα παιδιά μου, ενώ γύρω μου ο κόσμος δυστυχεί…

 Σχεδόν όλοι μου οι φίλοι είναι άνεργοι… Όλοι μου οι φίλοι δυστυχούν και βρίσκονται σε απόγνωση… Όλοι μου οι φίλοι νιώθουν προδωμένοι, με τα σπίτια και τις ίδιες τους τις ζωές υποθηκευμένες.

Άλλοι έχουν παιδιά που δεν μπορούν να τα σπουδάσουν, άλλοι έχουν παιδιά που δεν μπορούν να τα ντύσουν και να τα ταίσουν…

Άλλοι έχουν ασθενείς γονείς που δεν μπορούν να τους προσφέρουν τη βασική ιατροφαρμακευτική περίθαλψη…

Άλλοι πήγαν στο εξωτερικό, μήπως κι εκεί μπορέσουν να βρουν την τύχη τους…

Άλλοι δεν αντέξαν την πίεση και χώρισαν μετά από πολλά χρόνια γάμου…

Ένας από αυτούς πήρε τη μεγάλη απόφαση πέρισυ και πήδηξε αφήνοντας πίσω του γυναίκα και παιδιά, μαζί με όλους τους φίλους του ν΄αναρωτιόμαστε…

 

Εγώ γιατί να νιώθω καλά; Επειδή έχω δουλειά; Θα έπρεπε να νιώθω ευτυχισμένος, επειδή εγώ έχω τα βασικά και τα αυτονόητα και οι γύρω μου δεν τα έχουν;

 Όχι, δεν θέλω να είμαι ευτυχισμένος, δεν θέλω να είμαι ένας από τους λίγους τυχερούς που ακόμα μπορούν και ζουν αξιοπρεπώς…

 

Θέλω να γυρίσω το ρολόι πίσω!

Θέλω τα πράγματα να ξαναγίνουν όπως παλιά, τότε που κάναμε όνειρα, που κάναμε σχέδια για το μέλλον μας.

Τότε που όλοι οι Ευρωπαίοι μας ζήλευαν και μας φθονούσαν, επειδή χαμογελούσαμε και συζητούσαμε πιο πολύ για τις ζωές μας παρά για τη δουλειά μας.

Τότε που τσακωνόμασταν για το ποιός θα πληρώσει το λογαριασμό…

Τότε που τα παιδιά μας κοίταγαν στα μάτια κι ένιωθαν ασφάλεια για το μέλλον τους...

Τότε που οι γονείς μας χαμογελούσαν από ικανοποίηση όταν μας έβλεπαν επιτυχημένους, ευτυχισμένους και χρήσιμους…

 

Τώρα… τώρα έχουν μαυρίσει τα πάντα! Γκρίνεια, κατήφεια, μαρασμός… Όλοι μας έχουμε χάσει τη φλόγα που σιγόκαιγε στην καρδιά μας, τη σπίθα στα μάτια μας!
 Τα χέρια μας δεν είναι ικανά πλέον να πιάσουν την πέτρα και να τη στίψουν, αλλά μόνο να πληκτρολογούν στο πληκτρολόγιο του υπολογιστή….
Ψάχνουμε απεγνωσμένα από που να πιαστούμε αλλά τίποτε… πουθενά!

 

Κάνω κουράγιο, κάθε μέρα και κάθε νύχτα,

Κάντε κουράγιο κι εσείς!

Δεν φτάνει όμως μόνο το κουράγιο!

Πρέπει να βρεθούν και οι ένοχοι για τη σημερινή μας κατάντια και να πληρώσουν!

Εσείς ψάξτε να τους βρείτε, εγώ όμως τους ξέρω…

 

ΜΕ ΑΚΟΥΤΕ ΕΣΕΙΣ ΕΚΕΙ ΠΑΝΩ;

Ναι, σε εσάς μιλάω… τους πολιτικούς! Σε σας που γελάτε και αγκαλιαζόσαστε επειδή ψηφίσατε για συνεχή φορά να μας πιείτε το αίμα!!

 

Μπορεί τώρα να κάνω υπομονή και κουράγιο, προσέξτε όμως! Να φοβάστε τη στιγμή που οι Έλληνες δεν θα έχουμε να χάσουμε τίποτε πια! με ακούσατε;

 Αυτή τη στιγμή να φοβάστε!

 

Read 1958 times Last modified on Τετάρτη, 23 Οκτωβρίου 2013 10:18
Yiannis

Πολιτική είναι η τέχνη να εμποδίζεις τον κόσμο να χώνει τη μύτη του σε πράγματα που τον αφορούν!