Τρίτη, 03 Φεβρουαρίου 2015 16:42

Η τελευταία μας ελπίδα

Written by 
Rate this item
(8 votes)
Κι εγώ που νόμιζα πως τα τελευταία χρόνια, τα χρόνια της κρίσης όλα κινούνταν fast forward… Μειώσεις μισθών, χαράτσια, ΕΜΦΙΑ, η χώρα αφημένη σε μια κατηφόρα της συμφοράς, που μαθηματικά η ταχύτητά της προς την συμφορά όλο και αυξανόταν. Ξαφνικά ένας συριγμός ακούστηκε, κάποιος τράβηξε το φρένο κινδύνου και αγωνιζόμαστε όλοι μας να σταματήσουμε τη ξέφρενη καταστροφική πορεία πριν είναι πολύ αργά...  

 

Οι παράπλευρες απώλειες αυτών των ετών είμασταν εμείς, ο λαός, η κοινωνία... Στην αρχή προσπαθήσαμε, άλλοι περισσότερο, άλλοι λιγότερο. Διαμαρτηρηθήκαμε, βγήκαμε στους δρόμους, φωνάξαμε, ουρλιάξαμε, φάγαμε ξύλο... και περνώντας σιγά σιγά ο καιρός μέναμε όλο και λιγότεροι... Άρχισαν οι συνάνθρωποί μας να απογοητεύονται, να ασχολούνται με τις δόσεις, με τα δάνεια, με τα χαράτσια, με τα απλήρωτα φάρμακά τους, με τα φάρμακα που δεν υπήρχαν. Μπήκαν σε ένα κυκεώνα προβλημάτων που η κρίση δημιούργησε για αυτό το λόγο... ελάχιστοι έμειναν να διαμαρτύρονται φωναχτά, οι περισσότεροι απογοητεύτηκαν,σίγησαν...

Αυτό ήταν και το λάθος των μνημονιακών κυβερνήσεων μέχρι τώρα. Πίστεψαν ότι αυτή η σιγή ήταν υπέρ τους, ότι ο κόσμος κουράστηκε, συνήθισε να είναι δούλος...

Η κοινωνία όμως έβραζε, έψαχνε διέξοδο, έψαχνε την τελευταία νόμιμη και συνταγματική λύση που θα  βοηθούσε στον δρόμο προς την ελευθερία.

Και ήρθαν οι εκλογές του Ιανουαρίου...

Την αμέσως επόμενη στιγμή των εκλογικών αποτελεσμάτων, επικράτησε σιγή, κανείς δεν πανηγύριζε... Άλλοι δεν μπορούσαν να το πιστέψουν και να το συνειδητοποιήσουν, άλλοι ήδη γνώριζαν ότι τώρα ξεκινάει η μεγάλη μάχη, η πρώτη μάχη του πολέμου... Άλλοι πάλι, είναι σκεπτικοί απέναντι στην νέα κυβέρνηση, μήπως είναι και αυτοί κολοτούμπες, μήπως κι αυτοί απαρνηθούν εν μια νυκτί τα προεκλογικά τους λεγόμενα..

Και ήρθαν οι πρώτες κινήσεις της κυβέρνησης και ήρθαν τα πάνω κάτω στη ζωή μας, το fast forward των τελευταίων ετών δεν είναι τίποτε μπροστά σε αυτά που συνέβησαν την περασμένη εβδομάδα... Ορθώσαμε ξανά το ανάστημά μας, είπαμε το πρώτο ΟΧΙ μετά τόσα χρόνια, η λάμψη ξαναγύρισε στη ματιά μας, νιώσαμε δυνατοί και υπερήφανοι.... Βάζω στοίχημα πως κανείς συμπατριώτης μου δεν αυτοκτόνησε τις μέρες που πέρασαν, γιατί το βλέπουμε όλοι, άσχετα με το τι ψήφισε ο καθένας μας, η ελπίδα ξαναγύρισε στις καρδιές μας...

Το νιώθω, ακόμα και η καλημέρα που λέω με τους φίλους μου είναι διαφορετική, είναι ζωντανή γεμάτη ενέργεια... Κλείνουμε το μάτι ο ένας στον άλλον χαμογελώντας και καταλαβαίνουμε, είναι το συνθηματικό μας, δεν χρειάζεται να λέμε τίποτε άλλο.

Στην καθημερινότητά μου, στο περίπτερο, στο φούρνο, στην τράπεζα το βλέπω και το νιώθω... υπάρχει μια ευχάριστη μουρμούρα, απ΄όλους... ξαναβρήκαν την ελπίδα τους, οι νέοι, οι άνεργοι, οι χαμηλόμισθοι, οι συνταξιούχοι, οι ασθενείς... Ακούω πια λόγια που με γεμίζουν θετικά συναισθήματα... «δεν πειράζει, ας αργήσαμε... ποτέ δεν είναι αργά» «τώρα; Τώρα είμαι έτοιμος να φάω και σίδερα» , «δε με νοιάζει το πότε θα βγούμε από την κρίση, αρκεί που έγινε το πρώτο βήμα», «ασε με εμένα, για τα παιδιά μου χαίρομαι»...

Δε λείπουν και περισσότερο ακραία λόγια όπως.. «μου φτάνει αυτή η εβδομάδα ελευθερίας, ακόμα κι αν αποτύχει η διαπραγμάτευση είμαι ικανοποιημένος»...

Υπάρχουν βέβαια και αυτοί που ποτέ δεν τους είχε αγγίξει η κρίση και τώρα τους χάλασε η συνταγή, υπάρχουν και τα πρόβατα που ενώ λοιμοκτονούν συνεχίζουν να πιστεύουν στους ίδιους ψέυτες και απατεώνες που μας έφεραν στη σημερινή κατάσταση...

Δε με νοιάζει γι΄αυτούς πραγματικά, εμένα με νοιάζουν τα αδέλφια μου, πιο πολύ αυτοί που δεν σταμάτησαν ν΄αγωνίζονται με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, άλλος λιγότερο ή περισσότερο, δεν έχει σημασία ούτε και θα μετρήσουμε πόσο αγωνίστηκε ο καθένας. Η ουσία είναι μία, ότι όλοι μας είμαστε συναγωνιστές ακόμα κι αν οι δρόμοι μας στον αγώνα αυτό ήταν διαφορετικοί.

Δε με νοιάζει τι ψήφισε ο καθένας, με νοιάζει τι ΔΕΝ ΨΗΦΙΣΕ, αυτό είναι το σημαντικό...

Εμείς λοιπόν, που δεν ψηφίσαμε τη συνέχιση αυτού του βασανιστηρίου, ας πιαστούμε χέρι χέρι, ας ξεχάσουμε ότι μας χωρίζει και ας βοηθήσουμε τη χώρα μας να βγει από το τέλμα των τελευταίων δεκαετιών... Ας φτιάξουμε την πατρίδα μας από την αρχή, γκρεμίζοντας κάθε τι σάπιο και κατεστημένο. Ας σηκώσουμε τα μανίκια κι ας δουλέψουμε. Ας βοηθήσουμε όλοι όπως μπορούμε ελπίζοντας πως ο κόπος μας δεν θα πάει πια σε λογαριασμό κάποιας offshore εταιρείας, αλλά θα επενδυθεί στην πατρίδα μας, στα παιδιά μας.Ναι, έχουμε πάθει πολλά, ναι μας έχουν κοροιδέψει πολλές κυβερνήσεις, ναι, πρέπει να είμαστε και επιφυλακτικοί...

Πιστέυω όμως ότι θα πρέπει να δώσουμε την ευκαιρία αυτή τη φορά σε αυτούς που μας κυβερνούν ώστε να μας αποδεικνύουν καθημερινά πως αξίζουν την εμπιστοσύνη μας.

Να τη δώσουμε γιατί δεν έχουμε και άλλη επιλογή, αυτή η ευκαιρία είναι η τελευταία μας...

Read 1835 times Last modified on Τρίτη, 03 Φεβρουαρίου 2015 17:03
Yiannis

Πολιτική είναι η τέχνη να εμποδίζεις τον κόσμο να χώνει τη μύτη του σε πράγματα που τον αφορούν!