Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014 16:03

Ποιός είσαι;

Written by 
Rate this item
(7 votes)
Σκεφτόμουν χθες βράδυ πως, είμαι σαν να έχω πέσει σε χειμερία νάρκη. Λες και δεν μπορώ να λειτουργήσω σε "ημίμετρες" συνθήκες. Μια ζωή στα όρια, μια ζωή στον πόλεμο, στην αντίσταση κάθε είδους. Μια ζωή 47 ετών να αγωνίζεσαι για κάτι. Δεν έχω μάθει να λειτουργώ στα εύκολα. Όχι γιατί δεν μπορώ, αλλά γιατί δεν μου λέει τίποτα. Καλά είναι να πίνεις τα ποτάκια σου, να είσαι αραχτός σε μια παραλία χωρίς να νοιάζεσαι για τίποτα, αλλά όχι στις μέρες που ζούμε. Αυτό είναι που δεν καταλαβαίνει ο κόσμος σήμερα. Ακούω που λένε... "ρε, αφήστε τον κόσμο να περάσει καλά", και δεν καταλαβαίνουν πως οι συνθήκες δεν είναι οι ίδιες.


Έρχεται μπροστά μας ένας πόλεμος που κανείς δεν βλέπει, δεν θέλει να δει. Πίνοντας "εσύ" το ποτό σου θα το πιεί και ο δεύτερος και ο τρίτος, και το φιλαράκι σου και το φιλαράκι του. Αν δεν το κάνεις μία, δύο, τρεις, και ο άλλος θα αρχίσει να σκέφτεται γιατί δεν το κάνεις, θα σε ρωτήσει, θα προβληματιστεί, θα μάθει, θα δει! Θα δει ότι μας έχουν περικυκλώσει σύννεφα και θα αρχίσει να λαμβάνει τα μέτρα του. Να προστατεύσει την οικογένεια του, τους φίλους του, τα παιδιά του.

Ναι, ξέρω. Εσύ δεν μεγάλωσες με το φόβο του θανάτου όπως εγώ, αλλά με την άκρατη ελευθερία του μικρού "Θεού". Δεν μεγάλωσες με Θαύματα. Πίστευες ότι μπορείς να τα δημιουργήσεις. Ποτέ δεν είδες ότι το Θαύμα είσαι εσύ. Δεν είδες ποτέ τα κόκαλα σου να πετιούνται έξω από το σώμα σου από τον πόνο. Δεν είδες ποτέ σου το Θεό, γιατί ποτέ δεν τον ζήτησες Αληθινά. Πάντα κάτι ήθελες από Αυτόν για να τον θυμηθείς. Μια έκτακτη ανάγκη, μια αρρώστεια, μια οικονομική καταστροφή, το παιδί σου που έχει πρόβλημα, ο φίλος σου που είχε ένα ατύχημα. Τότε όλοι θυμόμαστε το Θεό, ακόμα και οι άθεοι. Όμως ο Θεός είναι "εκεί" και όταν δεν τον ζητάς. Όταν αδιαφορείς γι' Αυτόν και δεν βλέπεις πόσο πονάει. Είναι δίπλα σου και όταν θεωρείς ότι είσαι ευτυχισμένος, έχεις νιότη, υγεία, χρήματα. Αλλά τότε είσαι άκαρδος στο δικό Του δάκρυ. Νοιάζεσαι για έναν σκύλο αλλά όχι για το Θεό. Νοιάζεσαι για τον λαθρομετανάστη αλλά όχι για Εκείνον. Θα μου πεις... "δεν Τον βλέπω Αυτόν". Μα ούτε το πεινασμένο παιδάκι βλέπεις στην Αφρική αλλά νοιάζεσαι. "Νοιάζομαι", μεγάλη κουβέντα. Ποιός νοιάζεται Αληθινά;

Έχω πει πολλές φορές πως καταλαβαίνω όλο αυτό τον κόσμο που είναι μακριά από το Θεό, γιατί εγώ υπήρξα τυχερή στη ζωή μου. Δεν χρειάστηκε ποτέ να Τον ψάξω. Ήταν πάντα "εκεί", δίπλα μου, να απαλύνει τον πόνο μου, να μου ξαναδίνει ζωή, να πολεμά στο πλευρό μου, να με παίρνει αγκαλιά όταν δεν μπορούσα να περπατήσω, να μου δίνει Φως όταν δεν έβλεπα, να μου δίνει χτύπο στην καρδιά όταν σταμάταγε. Και όταν δεν βαρυγκομάς, ο Θεός σου φανερώνεται, σε αγκαλιάζει, σε σκεπάζει. Δεν σε αφήνει να πεινάς, να πονάς, να κρυώνεις.
Καταλαβαίνω όλο αυτό τον κόσμο γιατί δεν μεγάλωσε με άγιους γέροντες. Δεν τους είδε ποτέ να πετούν, να μιλούν μεταξύ τους σαν να βρίσκονται δίπλα δίπλα, ενώ ο ένας ήταν εδώ και ο άλλος Ρωσία, Αμερική ή ακόμα και με γέροντες που είχαν φύγει από τη ζωή και Αγίους.
Πως να τα καταλάβει όλα αυτά ο κόσμος. Πως όταν τα ενδιαφέροντα του είναι να πάει με οποιονδήποτε τρόπο ή "κόστος" στη Μύκονο, στο μπαρ, στα μπουζούκια. Όταν το ενδιαφέρον είναι στο "μπραζίλιαν" και η παρέα σου και αποδοχή εξαρτάται με το πόσο φαίνεται ο κώλος, η κυτταρίτιδα, οι ρυτίδες, η λιποαναρρόφηση. Ποιός Θεός... Αυτός δεν είναι στη μόδα...

Εδώ ακόμα και εγώ που έζησα ανάμεσα σε αγίους, ξέφυγα. Όταν κοιμήθηκε ο γέροντας Σίμων Αρβανίτης, δεν έβλεπα τίποτα άξιο πια στον κόσμο αυτό. Ήθελα να τα ζήσω όλα, να ταξιδέψω, να πιώ, να δοκιμάσω τα πάντα. Αφού δεν μου έδιναν πολλά περιθώρια ζωής έπρεπε να προλάβω. Και πρόλαβα. Ήμουν μικρή και ήθελα να ζήσω. Θεέ μου πόσο ήθελα να ζήσω...
Τρέχαμε με τις μηχανές, τ' αυτοκίνητα, χωρίς να μας νοιάζει ο κίνδυνος. Μικροί "Θεοί".

Ναι, πάντα έδινα δικαιολογία στον κόσμο. Αυτός δεν ήταν τόσο τυχερός όσο εγώ.
Γιατί όσο και να ζήσεις έτσι, δεν μπορείς να ξεχάσεις πώς ήταν κοντά στο Θεό και πως... κατάντησες.
Τον απογοήτευσα, Τον παράτησα, αδιαφόρησα για το αν πόναγε, για το αν έβλεπε κάθε δευτερόλεπτο τις επιλογές μου. Όμως πάντα έρχεται η ώρα που κρίνεις τις επιλογές σου, τις κοιτάς κατάματα όσο κι αν πονάνε. Δεν μετανόησα. Στεναχωρήθηκα βαθιά που Τον είχα στεναχωρήσει. Που Τον είχα πονέσει. Αυτόν που ακόμα και όταν ήμουν μακριά Του, μου έδινε πνοή απ' την ανάσα Του για ν' αναπνέω.

Τώρα όμως, Τέρμα οι δικαιολογίες. Τέρμα.-
Γιατί όταν σφάζουν γύρω σου ανθρώπους, δεν μπορείς να δικαιολογείς την απάθεια. Δεν μπορείς να πεις και τι με νοιάζει εμένα. Δεν μπορεί να νοιάζεσαι που σχεδόν αποκεφάλισαν τη Μάγκυ αλλά όχι 100.000 ανθρώπους. ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ να είσαι τόσο ΔΗΘΕΝ και ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΑ Ευσυγκίνητος. Πρέπει να διαλέξεις με ποιανού το μέρος είσαι. Θα πολεμήσεις για την Ελευθερία ή θα πιείς το ποτάκι σου στη Μύκονο; Θα βγεις στους δρόμους για τους χιλιάδες ανθρώπους που τους βγάζουν τα μάτια, τους καίνε, τους αποκεφαλίζουν, τους χώνουν παλούκια από το στόμα μέχρι το στομάχι μόνο και μόνο επειδή είναι Χριστιανοί;

Πρέπει να διαλέξεις... Είσαι Χριστιανός πραγματικά ή όχι;
Σ' αυτή τη χώρα, δύο πράγματα μόνο είχαμε ανέκαθεν Αδιαπραγμάτευτα!
Την Πίστη μας και την Πατρίδα!
Και έχει έρθει η ώρα που θα πρέπει να επιλέξεις τι θέλεις.
Το πορτοφόλι σου ή τα Ιδανικά σου;
Ξεκαθάρισε την θέση σου, άνοιξε τα χαρτιά σου, γιατί Φίλε... δεν πάει άλλο!
Γεμίσαμε με δήθεν επαναστάτες του κώλου και όχι απλά του πληκτρολογίου, γεμίσαμε με φιλοζωϊκές οργανώσεις αλλά όχι φιλοΑνθρώπινες, γεμίσαμε με ψεύτικους ανθρώπους που για ένα 20ευρο και μια ΔΕΗ πουλάνε την αγάπη τους, γεμίσαμε με ανθρώπους που "ξαναγαπάνε" τον άνθρωπο τους μόνο και μόνο επειδή δεν βρίσκουν άλλον τρόπο να συντηρηθούν γιατί είναι μαθημένοι στην ευκολία και την καλοπέραση. Γεμίσαμε με αναρτήσεις περί δικαίου και καλοσύνης από άδικους και αισχρούς ανθρώπους. Έχω αηδιάσει πραγματικά με το πόσο καλά μπορεί να κρύβεται ένας άνθρωπος πίσω από λογάκια ηθικής, επαναστατικότητας, ποίησης, ευγένειας, πολιτισμού. Πρέπει να πεις Τώρα ποιός είσαι. Πρέπει να το δείξεις.
Δεν μπορείς να λες ότι είσαι άνθρωπος του Θεού, Χριστιανός, και να μη Νοιάζεσαι.
Δεν μπορεί να είσαι Χριστιανός, αλλά να ζεις ψεύτικα.
Δεν μπορεί να είσαι Χριστιανός και να μην λες την Αλήθεια.
Να μην ζεις την Αλήθεια.
Αν φοβάσαι το πως θα σε κρίνουν οι άνθρωποι, πως δεν φοβάσαι που κάθε μέρα σε κρίνει ο Θεός;
Ξέρω. Ίσως είχες μια εύκολη ζωή.
Μπορεί να μην ζούσες με χαβιάρι, αλλά είχες τα απαραίτητα.
Αν φοβάσαι ότι η ζωή σου θα δυσκολέψει και δεν θα αντέξεις, σου εγγυώμαι ότι θα έχεις δίπλα σου το Θεό. Στο υπογράφω αυτό με το αίμα μου, γιατί, πιο σίγουρη είμαι ότι υπάρχει Αυτός, παρά εγώ που με βλέπω στον καθρέφτη. Εσύ απλά πρέπει να Επιλέξεις. Δεν μπορείς να είσαι και με το Θεό και με το διάολο. Δεν μπορείς να είσαι λίγο εδώ και λίγο εκεί. Δεν μπορείς Φίλε μου να πατάς σε δύο βάρκες.

Αφού τις κάνεις που τις κάνεις τις αναρτήσεις... κάνε και μια Αληθινή.
Γράψε επιτέλους... ποιός είσαι...

Και επιτέλους, εσείς οι κληρικοί, αναλάβετε τις ευθύνες σας!
Μας πολιορκείτε με σοφίες και με τα παραδείγματα Αγίων και γερόντων, αλλά όχι με τη ζωή σας.
Ο Θεός είναι Βίωμα, δεν διδάσκεται. Αν εσείς είστε μόνο λόγια, από που θα παραδειγματιστούν οι χριστιανοί;
Αν ο σκοπός του ανθρώπου είναι να Αγιάσει, πότε θα αναλάβετε την ευθύνη της αποτυχίας των ενοριτών σας;
Σταματήστε να γράφετε και να ανεβάζετε φωτογραφίες από τις καραβίδες της νηστείας που οι περισσότεροι Έλληνες αυτή τη στιγμή, τις βλέπουν μόνο με αναζήτηση στο google. Σταματήστε να μιλάτε σαν αυθεντίες 25 και 30 ετών, σε θέματα που ποτέ δεν βιώσατε. Χαμηλώστε το κεφάλι όπως πρέπει σε έναν ιερέα του Θεού. Βρείτε χρόνο γι' αυτόν που σας έχει ανάγκη και καίγεται η καρδιά του. Δεν μπορεί να έρχεται ο άλλος να εξομολογηθεί, ακόμα και για πρώτη φορά, και να του λέτε... "έχεις χρόνο 5' λεπτά". Ο Ιερέας πρέπει να κατανοήσει για να συμβουλεύσει. Να "δει" την αλήθεια πριν καθοδηγήσει. Με πέντε λεπτά πως θα το κάνει αυτό; Και επιτέλους, σκεφτείτε. Μήπως αυτό που έλεγε ο άγιος παππούλης μου:

«Θα έρθουν παιδί μου ημέρες, που το ράσο θα είναι όπως το κάρβουνο!
Αν το πιάσεις σβηστό θα μουτζουρωθείς... αν το πιάσεις αναμμένο θα καείς»...

αφορά και εσάς;

Read 1805 times Last modified on Δευτέρα, 18 Αυγούστου 2014 16:47
Valia Alexiou

«H τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Eλλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία.»