Τετάρτη, 28 Αυγούστου 2013 15:32

Μια απλή καθημερινή ιστορία

Written by 
Rate this item
(2 votes)
Η Ελένη είναι παλιά φίλη από αυτές που μετριούνται στα δάχτυλα του ενός χεριού. Πάντα ήταν δίπλα μου και στα καλά και στα άσχημα, όπως κι εγώ επίσης...Η Ελένη βρίσκεται κι αυτή στην «επικίνδυνη» ηλικία, χτυπημένη όπως όλοι μας από τον σύγχρονο τρόπο ζωής, από τα προβλήματα, από το άγχος, τελικά χτυπήθηκε και από την επάρατη νόσο...

 

Το πάλεψε όσο μπορούσε, δοκίμασε τα πάντα, έχασε το στήθος της κατ΄αρχήν, μετά λίγους μήνες ο καρκίνος εμφανίστηκε στους πνεύμονες, υποβλήθηκε στον δηλητηριασμό των χημιοθεραπειών, έχασε τα μαλιά της, δοκίμασε βότανα, εναλακτικές θεραπείες, ματζούνια..

Τίποτε δεν βοήθησε... Την έβλεπα μέρα με τη μέρα να χάνει το κουράγιο της, να χάνει τη λάμψη από τα μάτια της και να παραδίδεται λίγο λίγο στην αρρώστια...κι εγώ πλέον ανήμπορος να τη βοηθήσω... Μόνο να στέκομαι δίπλα της όποτε ένιωθε ότι με είχε ανάγκη...

Οι κοινές μας ανησυχίες, τα τεκταινόμενα στη γη, η πολιτική, η κρίση... όλα αυτά πλέον της φαίνονται τόσο μακρινά, δεν την απασχολούν πια...

Τα προβλήματά της πλέον είναι άλλου επιπέδου και όχι της καθημερινότητας...

 

Εχθές με παρακάλεσε να την πάω με το αυτοκίνητο σε ένα μοναστήρι να δει ένα γέροντα τον οποίον επισκέπτεται όποτε νιώθει την ανάγκη του... Φυσικά και δεν το αρνήθηκα! Άλλωστε είχα κι εγώ μια κρυφή επιθυμία, και μια λαχτάρα να επισκεφθώ τη μονή...

Φτάσαμε αργά το απόγευμα. Ο γέροντας λες και μας περίμενε, βγήκε αμέσως στην εξώπορτα μόλις παρκάραμε το αυτοκίνητο...

 

Καλώς τους! Συγνώμη που είμαι με τις παντόφλες, αλλά ο Κύριος μου είπε να βγω αμέσως όξω...

Έλα γιόκα μου, πρώτα με εσένα θέλω να μιλήσω και να προσευχηθώ, την Ελενίτσα δεν την φοβάμαι φροντίζει πλέον ο Κύριος γι΄αυτήν...

-Οχι γέροντα, του είπα, ο λόγος που ήρθαμε είναι η Ελένη! Εγώ πάνω κάτω είμαι καλά... Σε παρακαλώ πάρτην μαζί σου και μπείτε να μιλήσετε...

Με κοίταξε με μια ματιά που δεν θα ξεχάσω... Ήταν σα να μου έλεγε, -μη μου τα λες εμένα αυτά... ξέρω τι περνάς κι εσύ... αλλά ας γίνει όπως το θέλησες...

 

Μπήκαν μέσα στο εκκλησάκι οι δυό τους, πέρασε πολύ ώρα, εγώ κάθισα στο παγκάκι απ΄έξω και χάζευα την ομορφιά του κήπου... ανθισμένα λουλούδια, τιτιβίσματα, τρεχούμενα νερά...

Καθάρισε και το δικό μου μυαλό από την καθημερινότητα και τα προβλήματα, ξάφνου όλα γίναν τόσο μακρινά κι επίπεδα... Άρχισαν όλα να ξεκαθαρίζουν μέσα μου, τα προβλήματα να ιεραρχούνται σωστά και να βρίσκουν τη λύση τους και οι ερωτήσεις να βρίσκουν τις απαντήσεις τους... Το ηθικό μου αναπτερωνόταν, το θάρρος μου άρχισε να επιστρέφει, οι φοβίες μου να εξαφανίζονται... τι παράξενο αλήθεια!

 

Σε λίγο ακούστηκε το τρίξιμο της πόρτας που ανοίγει... πρώτη βγήκε η Ελένη! Το πρόσωπό της φωτεινό, ένα υπέροχο χαμόγελο ζωγραφισμένο στα χείλη της, τα μάτια της έλαμπαν από ζωντάνια. Καμία σχέση με το κουφάρι που καθόταν δίπλα μου ερχόμενοι προς το μοναστήρι... Έτρεξε και με αγκάλιασε, μου έδωσε κι ένα φιλί... –Ευχαριστώ, μου είπε κλείνοντάς μου συγχρόνως και το μάτι...

 

Σε λίγο βγήκε και ο γέροντας... Κυριολεκτικά περπατούσε στα τέσσερα! Αποκαμωμένος, με υγρά μάτια, στην κυριολεξία σύρθηκε και κάθισε δίπλα μου...

Η Ελένη, σα να κατάλαβε, του φίλησε το χέρι και απομακρύνθηκε...

-Πες μου γιόκα μου, τι σε απασχολεί;

-Τίποτε γέροντα, είμαι κι εγώ όπως κι όλος ο κόσμος...

-Ακουσε γιε μου, για την Ελένη μην ανησυχείς... ότι και να γίνει, ο Θεός την φροντίζει πλέον, σταμάτα ν΄ανησυχείς γι΄αυτήν.

Σε βλέπω, στο τσουβάλι με τα προβλήματα που κουβαλάς στην πλάτη σου, έχεις φορτώσει και το πρόβλημα της Ελένης... Ξεκίνα να το αδειάζεις λίγο λίγο... πέταξε τα περιττά προβλήματα που έχεις φορτωθεί και ασχολήσου με τα ουσιώδη...

Κοίταξε την οικογένειά σου, τα παιδιά σου, φρόντισέ τους και κάνε ότι θεωρείς για σωστό.

Μη σκέφτεσαι για υλικά πράγματα, γιατί αυτά δημιουργούν τα προβλήματα... Γι αυτό φτάσαμε εδώ που φτάσαμε γιε μου... Για τα υλικά πράγματα, για τα χρήματα...

Απογοητεύεται ο κόσμος και χάνει την Πίστη του για κάτι ανάξιο...

Δε σου λέω περισσότερα, ξέρω ότι με κατάλαβες, άλλωστε, όση ώρα ήμουν με την Ελένη, άκουγα ότι συζητούσες περιμένοντας στο παγκάκι, εσύ τα είπες αυτά που είχες να πεις και η απάντηση σου δώθηκε... Στο χέρι σου είναι τώρα πια το τι δρόμο θα τραβήξεις...

Σχώρα με τώρα αλλά θα πρέπει να σας αφήσω, είμαι πολύ κουρασμένος...

 

Του φιλήσαμε το χέρι και απομακρυνθήκαμε. Στη διαδρομή της επιστροφής,σκεφτόμουν πώς μια μικρή βόλτα σε ένα ιερό τόπο, μόνο δύο λεπτά συζήτησης με έναν φωτισμένο άνθρωπο μπορούν να ξεφορτώσουν όλα τα βάρη από πάνω σου, ν΄αλλάξουν τον τρόπο που αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο γύρω σου...

 Οδηγώντας, έπιασα τον εαυτό μου να χαμογελάει με αυτό το χαμόγελο της πληρότητας και της ικανοποίησης... Γύρισα και κοίταξα την Ελένη δίπλα μου...κοιτούσε μπροστά και φορούσε ακριβώς το ίδιο χαμόγελο με το δικό μου...

 

Read 1082 times
Yiannis

Πολιτική είναι η τέχνη να εμποδίζεις τον κόσμο να χώνει τη μύτη του σε πράγματα που τον αφορούν!