Δευτέρα, 12 Αυγούστου 2013 12:14

Ιστορίες καθημερινής τρέλας

Written by 
Rate this item
(0 votes)
6:45 π.μ. Βόρεια Προάστια : Ο σκύλος της γειτονιάς μας- Αράπης όνομα και πράγμα- με κοιτάει βαριεστημένος λες και αναρωτιέται για που το έβαλα πρωί πρωί! Πρωί δευτέρας ..παραμονές Δεκαπενταύγουστου σε μια πόλη που μοιάζει να έχει πέσει σε καλοκαιρινή νάρκη. Οι κάτοικοι ή κοιμούνται τόσο νωρίς ή απουσιάζουν εις τας εξοχάς. Μπαίνω στο αμάξι και κατευθύνομαι στο κέντρο....



7:15 π.μ. Κέντρο:
Ο φούρνος εδώ και λίγο καιρό έχει και καφέδες- όποιον καφέ θέλεις με 1.00 . Η ουρά αρκετά μεγάλη για κατακαλόκαιρο. Η κοπέλα, γύρω στα 20, φτιάχνει καφέδες, δίνει τυρόπιτες, εξυπηρετεί ταμείο. Μια και μοναδική κοπέλα σε όλο το φούρνο- ένα αρκετά μεγάλο μαγαζί και με μόνιμη καθημερινή πελατεία. Φαίνεται οι πιο παλιοί λείπουν με άδεια κι αυτή ως μικρότερη έμεινε πίσω, σκέφτομαι....
Κάποιοι από την ουρά δυσανασχετούν..βιάζονται, αν και η νεαρή είναι αρκετά γρήγορη και πάντα χαμογελαστή....Βγαίνει ο ιδιοκτήτης. Ένας άντρας γύρω στα 50 με όψη αρπακτικού και με αρκετά παραπάνω κιλά.
''Πιο γρήγορα'' η αυστηρή του παρατήρηση πέφτει σαν γροθιά στο ήρεμο κατά τ ΄άλλα πρωινό.
''Δεν βλέπεις τον κόσμο που βιάζεται;;'' συνεχίζει επιτακτικά...
''Ποιος βιάζεται;;;;'' έχω χρησιμοποιήσει την πιο δυνατή και επιβλητική φωνή μου.....
''Δε νομίζω να βιάζεται κανείς'' , επαναλαμβάνω.
Με κοιτάει απορημένος. Εγώ απτόητη συνεχίζω:
''Καλοκαίρι είναι. Δεν υπάρχει λόγος να βιαζόμαστε. Αν βιαζόμαστε τώρα, το χειμώνα τι θα κάνουμε;; Εξ΄άλλου στη ζωή κάποια πράγματα θέλουν υπομονή. Ένα από αυτά είναι κι ο καλός καφές..... Και μην ξεχνάτε πως όποιος βιάζεται γερνάει γρήγορα και πεθαίνει..'' τονίζω όλο νόημα.
Ξαφνικά όλοι θυμούνται ότι η υπομονή είναι αρετή. Ο ιδιοκτήτης με κοιτάει εκνευρισμένος. Του χάλασα την παρατήρηση. Όσοι περιμένουν αρχίζουν την κουβέντα μεταξύ τους και μιλούν για την υπομονή, για τη σημερινή ζωή και η κουβέντα καταλήγει στις δύσκολες σημερινές συνθήκες εργασίας. Η κοπέλα συνεχίζει να φτιάχνει
καφέδες χαμογελαστή!!
Αρπάζω την ευκαιρία καθώς μιλούν για τις συνθήκες εργασίας και μιλώ για εκείνους που δουλεύουν με πολύ λιγότερα χρήματα, χωρίς ένσημα και ασφάλεια, που δουλεύουν άπειρες ώρες και δεν παίρνουν ούτε το βασικό... κι όμως συνεχίζουν να το κάνουν με επαγγελματισμό ......βλέπω τον ιδιοκτήτη να χλωμιάζει......
Τον κοιτάω ίσα στα μάτια..... χτύπησα λαβράκι σκέφτομαι καθώς κατεβάζει ντροπιασμένος το βλέμμα.
Έχει έρθει η σειρά μου στο ταμείο. Η κοπέλα μου φτιάχνει το καφέ και χαμογελώντας μου λέει σιγά ''ευχαριστώ''. Την αναγνωρίζω. Είναι το κορίτσι που κάθε μέρα το χειμώνα δίνει τη πρώτη ζεστή τυρόπιτα στον άστεγο της πλατείας.......Τώρα πλέον είμαι σίγουρη ότι τη χρεώνει στο μισθό της.
Βγαίνοντας με πλησιάζει ο ιδιοκτήτης. ''Καλημέρα'' μου λέει σχεδόν δουλικά.
''Είστε από την επιθεώρηση εργασίας;; '' ρωτάει όλο φόβο.
''Όχι'' , του απαντώ.....
''Είμαι κάτι χειρότερο'' ..........''Υπουργείο Οικονομικών '' ψελλίζει μέσα από τα δόντια του.
''Άνθρωπος''  απαντώ και φεύγω......


8:20 π.μ. Νότια Προάστια: Παρκάρω το αμάξι με τον καφέ ανά χείρας. Έχει ένα υπέροχο ήλιο. Δίπλα μου διπλοπαρκάρει ένα περιπολικό. Βγαίνουν από
μέσα δυο παιδιά, ένα αγόρι κι ένα κορίτσι.  Είναι δεν είναι 25 χρονών. Γεμάτα νιάτα και ομορφιά. Ψιλόλιγνες φιγούρες που κινούνται στο χώρο.
Σκέφτομαι ότι έχουν επιλέξει το επάγγελμα τους, ένα επάγγελμα με λίγα χρήματα και πιστεύουν ότι θα συνεισφέρουν στη κοινωνία.
Τους χαμογελώ. Με κοιτάζουν με απορία.
''Καλημέρα, καλή εβδομάδα'' μου βγαίνει αυθόρμητα. Αυθόρμητα βγαίνει και το χαμόγελο από τα χείλη τους....
''Επίσης κυρία '' μου λένε όλο χαρά....
Γέρασα σκέφτομαι γελώντας
...... όταν 25χρονα σε αποκαλούν κυρία.... γέρασες Χουλιάρα....
Τουλάχιστον όμως υπάρχουν πίσω μου νέα παιδιά με χαμόγελα! 

Γ. Χουλιάρα
Read 973 times Last modified on Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2013 09:30
e-nemesis

Αποφεύγουμε τη φρίκη της υποδούλωσής μας επειδή είναι τόσο επώδυνο να την κοιτάξουμε κατάματα...