Σφάλμα
  • JUser: :_load: Αδυναμία φόρτωσης χρήστη με Α/Α (ID): 646
Πέμπτη, 08 Αυγούστου 2013 17:38

Η εποχή των Σιωπηλών συναισθημάτων…

Written by 
Rate this item
(3 votes)
Σε κοιτά με απορία το παιδί σου και σε ρωτά να του εξηγήσεις τι είναι όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω του… Στο σχολείο, που λιποθύμησε ο Λευτεράκης, ο συμμαθητής του, στο φροντιστήριο, που σταμάτησε να έρχεται η Ελενίτσα, στο σπίτι που δεν βλέπετε πια νοικιασμένες  ταινίες το Σαββατοκύριακο… Και κυρίως που η μαμά τώρα πια δεν αγοράζει παγωτό για να έχετε όποτε θέλετε στο ψυγείο…Κοιτάς κι εσύ το παιδί σου στα μάτια και του εξηγείς όσο πιο τίμια μπορείς με το βλέμμα σου, σιωπηλά…

Μετά έρχεται ο κολλητός σου να σου πει τα βάσανα και τον πόνο του… Βρίσκεται σε απόγνωση για πρώτη φορά στη ζωή του…
Αυτός που ήταν πάντοτε μια χαρά, τα κατάφερνε πάντα και όταν χρειάστηκες κάποτε βοήθεια ήταν εκεί, παρών δίπλα σου. Και ψυχικά και οικονομικά. Σου στάθηκε τότε σαν αληθινός φίλος, σε έδωσε και χρήματα με την καρδιά του, λέγοντας πως δεν τα θέλει πίσω…
Του τα επέστρεψες μετά από λίγο καιρό… Τότε κοντέψατε να μαλώσετε επειδή δεν δεχόταν να τα πάρει…

Και τώρα άφραγκος ο κολλητός, δεν έχει μία, χρωστά στις τράπεζες, δεν έχει τα αναγκαία για το σπίτι, για τα παιδιά του και ελπίζει σε σένα αν και γνωρίζει και τα δικά σου βάσανα. 
Τον νιώθεις, θες να του σταθείς κι εσύ, πονάς που δεν μπορείς, θέλεις αλλά είσαι κι εσύ στην ίδια θέση… Άφραγκος και κυνηγημένος…

Σε κοιτά στα μάτια, ρίχνει την περηφάνια του στα πόδια σου και σε ρωτάει πόσο μπορείς να το βοηθήσεις, με ότι υπάρχει, για λίγες μόνο μέρες…
Κοιτάς κι εσύ τον κολλητό σου στα μάτια και του εξηγείς όσο πιο τίμια πως δεν μπορείς, μόνο με το βλέμμα σου, σιωπηλά…

Την επόμενη μέρα πηγαίνεις στη δουλειά με ένα σφίξιμο στο στήθος, σαν να μη νιώθεις πως χτυπά η καρδιά σου… Δεν κατάφερες να τον βοηθήσεις τον φίλο σου κι εσύ σαν τετράωρος γνωρίζεις πια πως τα όρια σου εξαντλούνται …
Στο τέλος της βάρδιας σου λένε πως θέλει να σε δει το αφεντικό… Νιώθεις πως ανασαίνεις ξαφνικά… Του είχες ζητήσει τον προηγούμενο μήνα να σε κάνει πάλι οκτάωρης απασχόλησης αν μπορούσε, μπας και τα καταφέρεις… Πηγαίνεις τρέχοντας στο γραφείο του, χτυπάς με διακριτικό ενθουσιασμό την πόρτα και μπαίνεις.

Είναι σκυμμένος στα χαρτιά του, βαρύς, χάνεις απότομα τον ενθουσιασμό που είχες μόλις συναντάς το βλέμμα του. Σηκώνεται από την πολυθρόνα, δείχνει κι αυτός πιο χαμένος μέσα του απ όσο εσύ… Κρατά ένα χαρτί, στο δίνει , το διαβάζεις….
Τον ρωτάς «γιατί»…
Σε κοιτά κι αυτός , όπως χθες εσύ τον κολλητό σου.., στα μάτια και σου εξηγεί όσο πιο τίμια πως δεν μπορεί να σε κρατήσει άλλο.. Κι αυτός μόνο με το βλέμμα του, σιωπηλά…

Γυρνάς σπίτι σκασμένος, η γυναίκα σου άνεργη κι αυτή εδώ και πέντε μήνες…Σου είχε ζητήσει γυρνώντας να έφερνες δυο –τρία πράγματα από το σούπερ-μάρκετ.
Άδεια τα χέρια σου, βγάζεις από την τσέπη μερικά χαρτονομίσματα των 50 ευρώ και της τα αφήνεις πάνω στο τραπέζι. Αυτά είναι όλα, με απέλυσαν της λες…
Σε κοιτά στα μάτια και αν και γνωρίζει, σε ρωτά γιατί…
Την κοιτάς κι εσύ στα μάτια και της εξηγείς όσο πιο τίμια οφείλεις, μόνο με το βλέμμα σου, σιωπηλά…

Σε κοιτά κι αυτή ίσια στα μάτια, σου εξηγεί πως δεν αντέχει άλλο να βλέπει το παιδί όλο και πιο αδύναμο μέρα με την μέρα…, σου εξηγεί, σου ζητά λύση, μόνο με το βλέμμα της κι αυτή, σιωπηλά…

Η Εποχή των Σιωπηλών συναισθημάτων έχει αρχίσει…

Γιάννης Κουντουρογιάννης

Read 1251 times Last modified on Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2016 12:19